دادى و اجازهء يارى كردن حسين را دادى ، ما فرود آمديم و تو جان او را گرفتى ، خدا به آنها وحى كرد كه : بر سر قبر او بمانيد تا او را ببينيد كه بيرون آمده و او را يارى كنيد و اكنون بر او گريه كنيد و گريه كنيد بر اينكه فرصتِ يارى او از دست شما رفت ، زيرا مخصوص به يارى كردن او شدهايد و بر گريستن در مصيبت او ، فرشتهها به عزادارى امام حسين گريستند و از غمِ از دست رفتن يارى آن حضرت هم مىگريند و چون از قبر بر آيد ( در دوران رجعت ) از ياران او باشند .
باب امورى كه موجب حجت و دليل بر امامتِ امام مىشوند
( 1 ) 1 - ابن ابى نصر گويد : به امام رضا ( ع ) گفتم : وقتى كه امام بميرد با چه امام بعد از او شناخته شود ؟ فرمود : امام نشانهها دارد :
يكى اينكه بزرگترين پسرهاى پدر خود مىباشد و داراى فضيلت و وصيت است و معروف است به طورى كه يك شتر سوار كه از خارج وارد شهر مىشود ، مىپرسد : فلان امام به كه وصيت كرده ؟
مىگويند : به فلانى ، و سلاح در ميان ما چون تابوت است در ميان بنى اسرائيل و امامت به همراه سلاح است هر جا كه باشد .
( 2 ) 2 - عبد الأعلى گويد : به امام صادق ( ع ) گفتم : آن كه به ناحق بر مسند امامت جسته و مدعى آن است چه دليلى بر رد او است ؟ فرمود : از احكام حلال و حرام از وى پرسند ، سپس رو به من كرد و فرمود : سه دليل هست كه در كسى جمع نباشد جز اين كه