علم دو علم است : يكى علمى كه نزد خدا نهفته است و احدى از خلقش را بر آن مطلع نكرده و علمى كه به فرشتهها و رسولان خود آموخته ، آنچه را به فرشتهها و رسولان آموخته براستى محققا خواهد بود خدا نه خود را تكذيب كند و نه فرشتهها و رسولان خود را و آن علمى كه نزد خودش گنجينه است هر چه را خواهد پيش دارد و هر چه را خواهد پس اندازد و هر چه را خواهد ثبت نمايد .
( 1 ) 7 - فضيل گويد : از امام باقر ( ع ) شنيدم مىفرمود : از امور قسمتى است كه نزد خدا معلق است پيش دارد از آنها هر چه را خواهد و پس اندازد هر چه را خواهد .
( 2 ) 8 - امام صادق ( ع ) فرمود : براستى براى خدا دو علم است :
علمى نهفته گنجينه كه جز خود او نداند و بداء از اين علم باشد و علمى كه به فرشتهها و رسولان و پيغمبرانش آموخته و ما آن را مى دانيم .
( 3 ) 9 - امام صادق ( ع ) فرمود : براى خدا در چيزى بدا و اظهار خلاف نباشد جز آنكه پيش از آن حقيقت در علم او بوده است .
( 4 ) 10 - فرمود : بدا نسبت به خدا براى نادانى او نبوده است .
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 425
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٤٢٥