باب معانى اسماء الهيه و اشتقاق آنها
( 1 ) 1 - عبد الله بن سنان گويد : از امام صادق ( ع ) تفسير « بسم الله الرحمن الرحيم » را پرسيدم ، فرمود : باء - بهاى خدا است ( روشنى ) و سين - سناى خدا است ( درخشش ) و ميم - مجد خدا است ، بعضى روايت كردهاند كه ميم ملك خدا است ، خدا معبود هر چيز است و بخشاينده به همه خلق خود و مهربان به مؤمنان به خصوص .
( 2 ) 2 - از هشام بن حكم روايت شده كه از امام صادق ( ع ) در بارهء اسماء خدا و اشتقاق آنها پرسيد :
س - الله از چه مشتق است و اصلش چه بوده است ؟
ج - اى هشام ، الله از إله باز گرفته شده ( پرستش شده ) و إله را حقيقت شايسته پرستشى بايست است ، نام جز صاحب نام است هر كه نام را بىمعنى پرستد محققا كافر است و چيزى را نپرستيده ، هر كه نام و معنى را با هم پرستد ، محققا مشرك است و دو تا را پرستيده و هر كه معنى را تنها و قطع نظر از نام پرستد ، اين خداپرستى است ، اى هشام خوب فهميدى ؟
س - آقا بيشتر برايم بفرمائيد .
ج - خدا نود و نه اسم دارد ، اگر اسم همان صاحب اسم بود در زير هر اسمى معبودى بود ولى خدا يك حقيقتى است كه همهء اين اسمها دليل بر آنند و همه جز آنند ، اى هشام نان اسم خوردنى است ،