باب اينكه او را جز به خود او نتوان شناخت
( 1 ) 1 - امام صادق ( ع ) از قول امير المؤمنين ( ع ) فرمود : خدا را به خدائى بشناسيد و رسول را به شأن رسالت و كارگزاران را به نيك رفتارى و عدالت و احسان .
مقصود از گفتار امام ( ع ) : « خدا را به خدائى بشناسيد » اين است كه خدا ، اشخاص و انوار و جواهر و اعيان را آفريده و مقصود از اعيان ابدان است ( هر موجود جسمانى ) و جواهر عبارت از ارواحند و آن خداى جل و عز مانند جسم و روح كه آفريده اويند نيست ، براى احدى در آفرينش روح حساس و دراك مداخلهاى نيست همان خدا است كه در آفرينش ارواح و اجسام تنها و بىهمتا است ، چون خداشناس هر دو شباهت را كه شباهت به ابدان و ارواح باشد از خدا نفى كرد و او را از اين هر دو شباهت منزه دانست ، خدا را به مقام شايستهء خدائى شناخته است و اگر او را به روح يا بدن يا نور شبيه دانست خدا را به مقام شايستهء خدائى نشناخته .
( 2 ) 2 - على بن عقبه . . . گويد : از امير المؤمنين ( ع ) پرسيدند : به چه نحو پروردگار خود را شناختى ؟ فرمود : به نحوى كه خود را به من معرفى كرده ، عرض شد : چگونه خود را معرفى كرده است ؟
فرمود : هيچ نقش و صورتى به او نماند ، به حواس احساس نشود ، به مردم سنجيده نگردد ، نزديك است در عين دورى و دور است در عين نزديكى ، برتر از هر چيز است و نتوان گفت چيزى برتر از او