بيان : ظاهر اصحاب حمل همه اينها است بر كراهت جز در موارد اندكى مانند ترس بر جان خود يا واجب النعمة خود ، و مانند مسافرت تنها كه در آن ظن تلف باشد ، يا خوف از رخ دادن بيمارى يا ديوانگى در تنها خوابيدن ، و بقولى لعن دورى از رحمت است و در كراهت هم هست و احوط عمل بروايت است در همه اين موارد .
2 - در معانى ( 375 ) و در خصال ( 216 ) بسندش تا رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله كه فرمود :
چون چهار خصلت در خوراك فراهم شوند كامل باشد : از حلال باشد و دست بسيارى در آن درآيد و با نام خدا تبارك و تعالى آغاز شود و با سپاسش پايان پذيرد .
3 - در محاسن ( 392 ) بسندش از معمر بن خلّاد كه چون خوراك براى امام رضا عليه السّلام مىآوردند بهتر آن را از هر نوع برميگرفت و در يك سينى مينهاد و ميفرمود به مستمندان دهند و اين آيه را ميخواند « خود را در گردنه نينداخته ، 11 - البلد » و آنگه ميفرمود : خدا عزّ و جلّ ميدانست كه هر كس توانا بآزاد كردن بنده نيست و راهى ببهشت براى آنان گشود .
بيان : يعنى چون آنها را ميان آزاد كردن بنده و خوراندن بينوا مخير كرد كه فرمود :
فَكُّ رَقَبَةٍ أَوْ إِطْعامٌ
، تا آخر آيه .
4 - در محاسن ( 398 ) بسندش تا رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله كه خوراك يكى دو تا را بس است و خوراك دو تا سه تا را و خوراك سه تا چهار تا را .
5 - و از همان ( 423 ) بسندش از امام ششم عليه السّلام كه همانا گرفتارى يعقوب بيوسف عليه السّلام از آن شد كه قوچ فربهى سر بريد و يكى از يارانش بنام فيوم نيازمند بود و نيافت خوراكى كه با آن افطار كند و يعقوب بىخبر ماند و به او خوراكى نداد و گرفتار جدائى يوسف شد و پس از آن جارچى او هر بامداد جار ميزد هر كه روزه نيست بچاشت يعقوب آيد و شب جار ميزد هر كه روزه است بشام يعقوب آيد .
گويم : مانندش را به چند سند در كتاب نبوات آورديم .
6 - و از همان ( . . ) بسندش از على عليه السّلام كه چون خوراك نهند و مستمند آيد