باب هفتم در چاشت و شام و آداب آنها
آيات قرآن مجيد :
1 - الكهف : 62 - بياور چاشت ما را كه البته ازين سفر خود برنج و خستگى سختى بر خورديم .
2 - مريم : 61 - از آنها است روزيشان در آن كه در بامداد و شام است .
تفسير : طبرسى - ره - گفته : چاشت خوراك بامداديست و شام خوراك شبانه و آدمى بخوراك بامداد نيازمندتر است از شام ، گويد : مفسّران گفتند در بهشت خورشيد و ماه نيستند تا بامداد و شام داشته باشند ، و مقصود اينست كه فاصله خوراك آنها به همان اندازه است كه شناختهاند از بامداد تا شام و بقولى عرب پسنده داشت كه چاشت و شام يابد و يك خوراك را در شبانه روز بد ميداشت و خدا گزارش داد كه در بهشت هم چاشت باشد و هم شام بفاصله ميان بامداد و پسين با اينكه شبى در بهشت نيست و همه روشنى و درخشا نيست از قتاده است ، و بقولى اهل بهشت اندازه شب را بانداختن پردهها و بستن در ميشناسند پايان .
من گويم : از برخى اخبار برآيد كه اين وصف بهشت دنيا است و اشكالى ندارد ، على بن ابراهيم گفته : اين در بهشتهاى دنيا است و بقولى در بهشت آخرت و دليل آن بامداد و شام است زيرا در آخرت و بهشت جاويد بامداد و شامى نيست و همانا اينها در بهشت دنيايند كه جان مؤمنان پس از مردن بدان رود و خورشيد و ماه در آن بتابند - پايان - و بهر تقرير در اين آيه اشاره ايست به استحباب چاشت خوردن و شام خوردن و جمع ميان آنها در شبانهروز و پس داشتن آنها براى خوراك ، زيرا اگر خوراك ميان آن دو نيكو بود ياد آن در مقام امتنان و تشويق بدان سزاوارتر بود ، و بامداد تا پيش از نيم روز را فرا دارد و شام پس از نيم روز است تا پاسى از شب يا تا پايان شب چنانچه چند بار گذشته .