است و معين فرات است از امام پنجم و ششم روايت شده ، و گفتهاند ذات قرار يعنى قرارگاه هموار و پهناور كه ساكنانش در آن بر قرار شوند و گفتهاند يعنى ميوهدار چون بخاطر آن مردمش در آن قرار گيرند ، معين آب روان و آشكار براى ديدهها .
« در بقعه مباركه » طبرسى - ره - در ( ج 7 ص 251 ) مجمع گفته : آن زمين است كه خدا بموسى فرمود « بر آور نعلين خود را كه تو در وادى مقدس طوا هستى » مبارك است براى آنكه جايگاه وحى شد و مركز رسالت و سخنگوئى خدا تعالى و گفتهاند بركتش اينست كه ميوه و درخت خير و نعمت فراوان دارد و اول اصح است پايان - من گويم : در تهذيب از امام صادق عليه السّلام روايت كرده كه شاطئ وادى ايمن كه خدا در قرآن ذكر كرده فرات است و بقعه مباركه كربلاء « بلده طيبه » يعنى سر زمين خرّم و خوش كه گياه بر آرد و شورهزار نباشد و جانوران آزار كن ندارد .
گفتهاند : مقصود هواى خوش و آب گوارا و شيرين و پاكى خاك است و اعتدال هوا در تابستان و زمستان « و ميان آباديها كه بركت داديم باهل آنها » يعنى روزى فراوان يا آنچه گذشت و آن آباديهاى شامند .
و در تفسير على بن ابراهيم ( 558 ) همان مكه است « آباديهاى آشكار » بهم پيوسته كه هر كدام دور نماى ديگريست ، و گذشت كه
الْقُرَى الَّتِي بارَكْنا فِيها
همان امامان برحقند و « قراى ظاهره » راويان اخبار آنها و فقهاء شيعهاند ، و سير بوسيله دانش است « آسودهاند » از شك و گمراهى ، طوى نام همان واديست كه خدا با موسى در آن سخن گفت :
« نه ، سوگند بدين شهر » طبرسى - ره - در ( ج 10 ص 492 ) مجمع گفته : مفسران اتفاق دارند كه اين سوگند به شهر محترم مكه است كه پيغمبر در آن مقيم بوده و وطن او بوده و اين آگهى است كه شرف شهر بشرف كسى كه در آن جا دارد وابسته است و آن پيغمبر دعوت كن به يگانهپرستى و عبادت با اخلاص است و بيان اينست كه