و هيچ كدامشان نميدانند كه خدا عز و جل عالم ديگرى دارد ، و من حجت بر همه آنها هستم « 1 » .
در منتخب البصائر سعد بن عبد اللَّه مانند آن را آورده .
3 - در توحيد ( 200 ) و در خصال ( 180 ) بسندش از جابر بن يزيد ، گفت : از امام پنجم تفسير قول خدا عز و جل را پرسيدم « آيا درمانده شديم بآفرينش نخست بلكه آنان هر روز در پوششى از آفرينشى تازهاند ، 15 - ق ) پاسخ فرمود : اى جابر تاويلش اينست كه چون خدا عز و جل اين خلق را پايان دهد و اين جهان را و اهل بهشت در بهشت جا كنند ، و اهل دوزخ در دوزخ ، خدا عز و جل جهانى جز اين جهان از نور بيافريند ، و خلقى بىپدرى و بىمادرى ، او را بپرستند و يگانه شناسند ، و زمينى جز اين زمين براى آنها بيافريند كه روى آن باشند ، و آسمانى جز اين آسمان كه بر آنها سايه كند ، شايد تو پندارى كه خدا عز و جل همانا اين يك جهان را آفريده ، يا اينكه خدا عز و جل آدمى جز شما نيافريده ، آرى به خدا البته خدا تبارك و تعالى هزار هزار جهان و هزار هزار آدم ( ابو البشر ) آفريده و تو دنبال اين همه جهان و اين همه آدميانى « 2 » .
بيان قول خدا عز و جل « آيا درمانديم در آفرينش اول » مشهور اينست كه براى اثبات بعث است ، و مقصود از آفرينش تازه همانست ، طبرسى - ره - در ( ج 9 ص 144 ) تفسيرش فرموده : يعنى آيا درمانديم هنگامى كه نخست آنها را آفريديم با اينكه هيچ نبودند پس چگونه درمانيم از بعث و بازگرداندن آنها ، بلكه آنها در اشتباه و گمراهيند از بازگرداندن آفرينش تازه .
هامش
( 1 ) دلالت دارد كه در فضا منظومههاى شمسى بسياريست و خلق خردمند و مكلفى دارند گرچه دسترسى بهم ندارند و ارتباطى با ديگران براى آنها فراهم نيست ولى با امام بوجود كلى او مربوط هستند ( شرح مترجم ) ،
( 2 ) دلالت دارد كه يك مليون منظومه شمسى در فضا بوجود آمده و در همه آدميانى زنده و برازنده بوده و هستند ، و منظومه شمسى جهان ما بدنبال همه آنها بوده ( شرح مترجم )