شش سال به نقل حديث اشتغال داشت . از حفّاظ ثقة بود . ابتدأ در أصفهان وسپس حجاز ومصر حديث آموخت . دمشق ، عسقلان ، دمياط ، حمص ، جزيره ، موصل وكوفه را سياحت كرد وبعد به بغداد رفت . در سى سالگى محدّثى بزرگ بود كه به خراسان بازگشت . وى در سال 247 تولد يافت ودر 346 درگذشت . سلمى أحاديث زيادى از وى روايت كرده است . « 28 »
63 . محمد بن عبد الواحد الرّازى .
64 . محمد بن أحمد بن إبراهيم النسوي .
65 . محمد بن أحمد بن توبة المروزي .
66 . أبو العبّاس محمد بن الحسن بن محمّد خالد .
67 . محمد بن عمران ( ابن موسى بن عبيد الكاتب ) المرزباني . وى از مردم بغداد است .
اخبارى دربارهء آداب از وى نقل كردهاند . آثار ارزندهاى دارد . در سال 296 ه / 908 م تولد يافته ودر 384 ه / 994 م در گذشته است . « 29 »
68 . أبو سهل محمّد بن سليمان بن محمد الصعلوكى . پيشواى عصر خويش بود . بر علوم شريعت وقوف تام داشت . در نيشابور از أبو على ثقفى فقه فرا گرفت . از ابن خزيمة ، أبو العباس السّراج وديگران حديث روايت كرده است . حاكم وديگران از وى روايت كردهاند . سلمى از اين شيخ بهرهء فراوان برده ، حتّى خرقهء تصوّف را از دست وى گرفته است . در سال 369 ه / 979 م درگذشت . « 30 »
69 . أبو نصر محمد بن طاهر ( ابن محمد بن الحسن ) الوزيري . از مردم نيشابور است .
دانشمندى پر فضل وفصيح وواعظى خوش سخن بود . از أبو حامد بن بلال البزّاز ، أبو على ثقفى وديگران حديث روايت كرده است . أبو عبد الله الحاكم وسلمى از وى روايت كردهاند . در سال 365 ه / 975 م درگذشته است . « 31 »
70 . أبو الفضل نصر بن أبي نصر ( محمد بن أحمد بن يعقوب ) العطّار ، حافظ قرآن ، منتقد ومردى درستكار بود واز سرآمدان تصوّف شمرده مىشد . « 32 »
71 . أبو حفص عمر بن أحمد بن عثمان بن شاهين . واعظى است كه به نام ابن شاهين شهرت
هامش
( 28 ) . همان كتاب ، 1 ، ص 56 .
( 29 ) . اللباب ، 3 ، ص 124 .
( 30 ) . همان كتاب ، 2 ، ص 56 ؛ ترجمهء نفحات الانس از لامعى ، ص 352 .
( 31 ) . اللباب ، 3 ، ص 273 .
( 32 ) . شذرات ، 3 ، ص 106 .