46 . إسماعيل بن نجيد بن أحمد بن يوسف بن سالم بن خالد السّلمى ، جد مادرى سلمى است . از ياران أبو عثمان بود كه محضر جنيد را نيز دريافته بود . سماع حديث كرده وبه روايت حديث پرداخته است ، از ثقات است . به سال 366 ه / 976 م درگذشت . « 18 »
47 . منصور بن عبد اللّه الورّاق .
48 . أبو على منصور بن عبد الله الزهلى [ يا الزحلى ؟ ] الخالدي الهروي ، وى از ابن الاعرابى والاصمّ روايت كرده است . أبو سعيد الإدريسي گفته است كه وى قابل اعتماد نيست ودروغزن است . « 19 » .
49 . المعافى بن زكريّا القاضي الجريري .
50 . أبو عبد الله محمد بن العباس العسمى ، هروى است . ابتدأ در هرات به فراگيرى حديث پرداخته ، سپس به نيشابور رفته است . نخستين بار در سال 310 ه / 922 م به بغداد رفت وپس از آن ، بارها بدان شهر سفر كرد . محمد بن إسماعيل الورّاق دارقطنى وديگران از وى روايت حديث كردهاند . دانشمندى بود كه بدقّت ضبط مىكرد ومقامي والا داشت ومورد اعتماد بود .
در سال 294 ه / 906 م تولد يافت ودر 378 ه / 988 م به شهادت رسيد . « 20 »
51 . أبو بكر محمد بن عبد الله بن عبد العزيز بن شاذان المذكّر الحافظ الرازي ، از علماى كثير السّفر است . وى از يوسف بن الحسين الرازي ، شبلى ، أبو محمد الجزيري وأبو بكر كتّانى حكايات مربوط به صوفيه را نقل مىكرد . « 21 »
52 . محمد بن عبد الله بن قريش .
53 . محمد بن عبد الله بن محمد بن صبيح الجوهري .
54 . أبو المفضل ( محمد بن عبد الله بن عبيد الله ) الشيباني الكوفي . وى به بغداد آمد واز بسيارى از بزرگان حديث روايت كرد . أحاديث غريبه وسؤالات مشايخ را روايت مىكرد .
چون دارقطنى وى را قابل اعتماد مىدانست ، مردم از وى حديث نقل مىكردند ؛ امّا چون بعدها دروغ أو فاش شد ، همهء احاديثى را كه از وى نقل كرده بودند ، محو كردند . در مسجد شرقيه حديث املا مىكرد . به سال 387 ه / 977 م درگذشت . « 22 »
55 . أبو احمد ( محمد بن أحمد بن إسحاق ) الحاكم الحافظ النيسابوري الكرابيسي ، مؤلف
هامش
( 18 ) . طبقات الصوفية ، ص 457 - 454 ؛ طبقات سبكى ، 2 ، ص 149 ؛ المنتظم ، 7 ، ص 84 و 85
( 19 ) . لسان الميزان ، 6 ، ص 96 و 97
( 20 ) . تاريخ بغداد ، 3 ، ص 121 .
( 21 ) . همان كتاب ، 5 ، ص 464 .
( 22 ) . تاريخ بغداد ، 5 ، ص 468 - 466 .