مىگويد : اين گونه كه آن بلا مقدّر نشود . »
يك بار انسان دعا مىكند تا بلا از او رفع شود و يك بار دعا مىكند تا بلا از او منع گردد ، زيرا در عالم علوى و در لوح محفوظ ، مقدّرات انسان معيّن شده است ، بعضى از اين مقدّرات ممكن است بلا و بيمارى باشد ، پس وقتى انسان دعا بخواند خداوند اين بيمارى و يا بلاى مقدّر را از او منع مىكند و مقدّرات ناگوار را رفع مىنمايد .
وقتى در شبهاى رمضان مىخوانيم :
و اينكه مقرّر فرمائى در قضا و قَدَرت ، درازى عمرم را در خير و تندرستى و فراوان كنى روزيم را و قرار دهى مرا از كسانى كه يارى كنى به او دينت را و بجاى من ديگرى را نگزارى .
پس خداوند دعايت را مستجاب مىدارد و طول عمر و عافيت ، عنايت مىفرمايد .
معاوية بن عمّار روايت مىكند كه از امام پرسيد :
« دو مرد باهم به مسجد در آمدند ، در زمانى واحد نماز آغاز كردند ، پس يكى از قرآن چيزى خواند و تلاوتش بيش از نيايشش بود و ديگرى نيايش كرد و نيايشش از تلاوتش بيشتر بود ، سپس در زمانى واحد نماز را به پايان بردند و بازگشتند ، كداميك برتر و بهترند ؟ »
امام فرمود :
« در هر دو فضل هست ، هر دو نيكاند . »
راوى گفت :
« من دانستم كه هر دو كارشان نيك و خوب است . »
فرمود : دعا بهتر است ، آيا سخن خدا را نشنيدهاى كه : « مرا بخوانيد تا براى
دعا (معراج مومنين و راه زندگى) (فارسى) — صفحة 56
مساهمون: كمال نژاد
ص٥٦