و ربيع گفته : از شافعى دربارهء تعويذ كردن پرسيدم ، گفت : اشكالى ندارد كه با كتاب خداوند ، و ذكراللّهى كه شناخته شده تعويذ گردد .
و ابن بطّال گفته : در معوذات سرّى است كه در موارد ديگر قرآن نيست ؛ به جهت جوامع دعا كه در بر گرفته و شامل تمام ناخوشايندها مىشود از سحر و حسد و شر شيطان و وسوسهء او و غير اينها ؛ لذا پيغمبر صلّى اللّه عليه ( و آله ) و سلّم به آنها اكتفا مىكرد .
و ابن القيّم دربارهء حديث تعويذ به سورة الفاتحه گويد : چون ثابت شده كه بعضى از سخنان خواص و منافعى دارند ، چگونه است گمان به كلام پروردگار عالم ، [ بايد به آن معتقد بود ] ، به ويژه سورة الفاتحه كه مثل آن نه در قرآن نزول يافته و نه در كتابهاى ديگر ، چون تمام آنچه در قرآن هست در بر گرفته ، و متضمن ياد أصول نامهاى خداوند و جامعترين آنهاست ، و نيز اثبات معاد و يادآورى توحيد و نياز به پروردگار در كمك خواستن و هدايت طلبيدن از او ، يعنى درخواست هدايت به صراط مستقيم كه متضمن كمال معرفت و توحيد و عبادت او است ، با انجام دادن آنچه أمر فرموده و دورى از هر چه نهى كرده و پايدارى بر آن ، و نيز اين سوره متضمن يادآورى اصناف خلايق است و تقسيم آنها به : نعمتدادهشدگان كه حق را شناخته و به آن عمل كنند ، و قسم ديگر مغضوب عليهم كه با وجود شناختن حق از آن روى گرداندهاند ، و گمراهان كه حق را نشناختهاند ، با در بر - گرفتن اثبات قدر و شرع و أسماء خداوند و معاد و توبه و تزكيهء نفس و اصلاح دل و ردّ بر تمام بدعتگذاران . و چنين سورهاى كه قسمتى از عظمت آن چنين است سزد كه از هر دردى به آن شفاجويى گردد . پايان سخن ابن القيّم .
مسئله :
نووى در شرح المهذّب گويد : در مورد اينكه آيات قرآن در ظرفى نوشته شده سپس بشويند و بيمار بخورد ، حسن بصرى و مجاهد و ابو قلابه و أوزاعى گفتهاند :
اشكالى ندارد ، ولى نخعى آن را خوش نداشته . وى گويد : و مقتضاى مذهب ما آن است كه اشكالى ندارد ؛ قاضى حسين و بغوى و ديگران گفتهاند : هرگاه قرآن بر شيرينى و غذا نوشته شود خوردنش بلا مانع است . پايان گفتهء نووى .