عيّاشى به سند خود ، از محمّد بن مسلم ، از حضرت ابو جعفر امام باقر عليه السّلام آورده كه فرمود :
« به خدا سوگند ، آنچه را حسن بن على عليهما السّلام انجام داد ، از آنچه خورشيد بر آن طلوع كرده ( يعنى از همهى دنيا ) براى اين امّت بهتر بود . به خدا قسم ، دربارهى او اين آيه نازل شد : ( آيا نمىنگرى كسانى را كه به ايشان گفته شد : از جنگ ( بهطور موقّت ) دست نگه داريد و به وظيفهى اقامهى نماز و زكات بپردازيد ) همانا اين اطاعت از امام است و آنها اصرار داشتند كه فرمان جنگ به آنان داده شود . پس چون قتال در ركاب امام حسين عليه السّلام بر ايشان نوشته و واجب شد ، ( گفتند : پروردگارا ، چرا حكم جنگ را بر ما فرض فرمودى ؟ چه مىشد كه تأخير مىانداختى ؟ )
اينكه ( از زبان ايشان ) فرمود : ( پروردگارا ، تا به اجلى نزديك ) ما را به تأخير انداز ( تا دعوت تو را اجابت و از رسولان پيروى كنيم ) منظورشان به تأخير افتادن آن حكم تا هنگام قيام حضرت قائم عليه السّلام بود . »
المحجة فيما نزل في القائم الحجة ع (سيماى حضرت مهدى ع در قرآن) (فارسى) — صفحة 232
مساهمون: السيد هاشم البحراني
ص٢٣٢