فصل سوّم : حكمتهايى از پيامبر صلى الله عليه و آله كه با كلمه « مَن / هر كه » شروع مىشود
230 . هر كه سكوت كند نجات يابد .
231 . هر كه به خاطر خدا تواضع كند ، خدا او را بالا برد . و هر كه تكبر كند ، خدا او را پايين آورد [ و خوار نمايد ] .
232 . هر كه از خطاى ديگران بگذرد ، خدا از خطايش بگذرد . و هر كه ديگران را ببخشد ، خدا او را عفو كند . و هر كس در مصيبت صبر كند ، خدا به او عوض مىدهد . و هر كس خشم خود فرونشاند ، خدا او را اجر مىدهد . و هر كس در زندگى اندازهگيرى كند ، خدا روزى او را برساند . و هركس اسراف كند ، خدا او را محروم مىكند . و هركس به دربار سلاطين نزديك شود ، گرفتار مىشود . و هر كس براى دفاع از مالش كشته شود ، شهيد است . و هر كس براى دفاع از خانوادهاش كشته شود ، شهيد است . و هر كس در راه دفاع از دين كشته شود ، شهيد است .
233 . خدا به هر كس بخواهد خير برساند ، او را با احكام دين آشنا مىكند . [ آگاه به دين مىسازد . ]
234 . هر كس اشتياق بهشت دارد ، در كار خير شتاب كند . و هر كس از آتش وحشت دارد ، از شهوات پرهيز كند . و كسى كه در انتظار مرگ است ، از لذّتها چشم پوشد . و كسى كه به دنيا رغبت ندارد ، مصيبت بر او آسان گردد .
235 . كسى كه در غربت بميرد ، شهيد است .
236 . خدا هر كس را كه به نيروى بندگان عزت جويد ، ذليل مىكند .
237 . هر كس با ما تقلب كند [ يعنى آنچه كه از ما نيست به ما نسبت دهد ] از ما نيست .
238 . هر كس در دين ما بدعتى گذارد ، مردود است .