1786 . از عقل بزرگان است كه تمام آنچه را مىدانند ، نمىگويند .
1787 . كسى كه عاقل شود ، سكوت مىكند .
1788 . كسى كه عاقل شود ، عفيف مىشود .
1789 . كسى كه عاقل شود ، قانع مىشود .
1790 . كسى كه عاقل شود ، زياد عبرت مىگيرد .
1791 . نتيجهء امين كردن خائنين ، يارى نشدن [ و تنها ماندن ] است .
1792 . خوب شمردن زشتىها ، از علامتهاى يارى نشدن [ و تنها ماندن ] است .
1793 . عادلانه رفتار كردن ، از علامتهاى عقل است .
1794 . عجله در پاداش دادن ، از علامتهاى كرم است .
1795 . دورويى با دوست ، از علامتهاى شقاوت است .
1796 . بدى با همسايگان ، علامت فرومايگى است .
1797 . كسى كه همّتش عالى شود ، غصههايش طولانى مىشوند .
1798 . كسى كه بداند ، خوب سؤال مىكند .
1799 . كسى كه خانهى اقامت [ آخرت ] خود را آباد كند ، عاقل است .
1800 . كسى كه به حق عمل كند ، سود برده است .
1801 . كسى كه خطاى خود را نبيند ، خطاى ديگران را بزرگ شمارد .
1802 . كسى كه چيزى را بر كسى عار بداند و سرزنش كند ، به آن گرفتار شود .
المواعظ العددية — صفحة 277
مساهمون: الشيخ علي المشكيني
ص٢٧٧