887 . زبانت را به كلام زيبا عادت بده ، از ملامت در امان خواهى بود .
888 . عيب سخن ، طولانى شدن آن است .
889 . دشمنى بعد از دوستى ، چقدر زشت است .
حرف غين
890 . كسى كه با شرارت پيروز شود ، ورشكسته است .
891 . فريب دادنِ فريبكار ، نزد خداوند سبحان وفاست .
892 . غش [ مخلوط كردن متاع با ناخالصى ] اخلاق فرومايگان است .
893 . خشم ، آتش سوزان است . كسى كه آن را فرو برد ، آتش را خاموش كرده است . و كسى كه آن را رها كند [ برافروزد ] ، اول خود او را مىسوزاند .
894 . غناى باللَّه [ توكل و اعتماد به خدا داشتن ] بزرگترين بى نيازى است .
895 . غيبت كردن ، كار عاجز است .
896 . غيبت كردن ، زشتى درون را مىرساند .
897 . مرگ ، غايبِ شايستهء انتظار و نزديكترين ميهمان است .
898 . نهايت بخشش ، بخشيدن موجودى است .
899 . نهايت عقل ، اعتراف به جهل است .
900 . نهايت علم ، خوف از خداى سبحان است .
901 . نهايت معرفت ، شناختن نفس است .
902 . كسى كه به بدرفتارى راهنمائى كند ، تو را فريب داده است .
903 . كسى كه تو را در كار باطل به خشم آورد ، خيانت كرده است .