424 - امام عليه السلام ( در بارهء پارهاى از خوهاى خدا دوستان ) فرموده است
: 1 دوستان خدا آنانند كه به باطن ( نيست شدن ) دنيا بنگرند هنگاميكه مردم به ظاهر ( زينت و آرايش ) آن مى نگرند ، و بپايان آن بپردازند ( توشهء سفر مرگ آماده نمايند ) هنگاميكه مردم به امروز آن مى پردازند ( در صدد بدست آوردن كالاى آنند ) 2 پس مى ميرانند از دنيا آنچه را كه مى ترسند ايشان را بميراند ( از آنچه سبب عذاب و كيفر الهىّ است دورى مى نمايند ) و رها ميكنند از آن آنچه را كه مى دانند ايشان را رها خواهد نمود ( به كالاى آن دل نمى بندند چون مى دانند از ايشان جدا خواهد شد ) و مى بينند كه بسيار بهره بردن ديگران از دنيا كم بهره بردن است ( نسبت به بهرهء آخرت ) و دريافتنشان دنيا را ( موجب ) از دست دادن ( سعادت جاويد ) است ، 3 ايشان دشمنند آن را كه مردم با آن آشتى هستند و آشتى هستند آن را كه مردم با آن دشمنند ( از خواهش نفس دورى گزيده و در برابر آن ايستادگى مى نمايند ) 4 بسبب ايشان كتاب دانسته شد ( مردم به احكام قرآن پى بردند ) و با آن كتاب آنها شناختند ، و بايشان كتاب بر جا ماند ( از تغيير و تبديل و كم و زيادة شدن محفوظ ماند ) و با آن كتاب آنها بر پا ماندند ( آنچه داشتند از آن گرفتند ) 5 اميد و آرزويى بالاتر از اميدشان ( پاداش خداوند سبحان ) و ترسى بالاتر از ترسشان ( كيفر الهىّ ) نمى بينند .
425 - امام عليه السلام ( در بارهء به ياد مرگ بودن ) فرموده است
: 1 به ياد داشته باشيد بريده شدن لذّتها و خوشيها و بر جا ماندن گناهان را ( به ياد مرگ باشيد كه با رسيدن آن خوشيهاى چند روزه از بين مى رود و كيفر گناهان همواره مى ماند ) .