359 - امام عليه السلام ( در دورى نمودن از دنيا ) فرموده است
: 1 - اى مردم كالاى دنيا گياه خشك خورد شدهء وباء آورنده تباه كننده است پس دورى كنيد از چراگاهى كه كوچ كردن و نماندن در آن از آرام گرفتن در آن سودمندتر است ( چون ماندن و دل بستن به آن سبب بدبختى است ) و اندك روزى و خوراك آن ( به اندازهاى كه اين راه سر رسد ) پاكيزهتر است از دارائى در آن ( چون رنج دنيا و حساب آخرتش كمتر است ) 2 - مقرّر شده است براى كسى كه ( بر اثر حرص و آز ) بسيار در آن دارائى گرد آورد فقر و بى چيزى ( آخرت چون در دنيا گرفتار بوده و نتوانسته توشهاى بردارد ) و يارى شده است كسى كه ( با قناعت ) از آن بى نياز مانده ( جمع آورى نكرده ) به آسودگى ( در روز رستخيز ) 3 - و كسى را كه زينت و آرايش آن به شگفت آورده هر دو چشمش را كور مادر زاد گردانده ( مانند آنكه نشان بينائى در او نيست ) 4 - و كسى كه دوستى آن را روش خود نمايد خاطرش را پر از اندوهها كند كه آن اندوهها را بر دانهء دل او نگرانى است ، اراده و قصدى ( براى بدست آوردن كالاى آن ) او را مشغول و گرفتار مى سازد ، و اراده و قصدى او را اندوهگين ، و همچنين پيوسته در كشاكش اندوهها و گرفتاريها است تا آنكه راه نفس او ( گلويش ) گرفته شود ( بميرد ) پس او را بصحراء اندازند
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 1257
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٢٥٧