350 - امام عليه السلام ( در ترغيب به سپاسگزارى و شكيبائى ) فرموده است
: 1 - اى مردم ، بايد خدا شما را از نعمت و بخشش ( خود ) ترسان ببيند چنان كه از عذاب و كيفر ( خويش ) هراسان مى بيند ( بايد هميشه مواظب سپاسگزارى از نعمتهاى خدا باشيد و كفران ننمائيد كه به عذاب و كيفر گرفتار شويد ) 2 - محقّقا كسى كه فراخ گردد بر او دارائى كه در دست دارد و آن را ( سبب ) بتدريج رسيدن به عذاب نبيند ( و ناسپاسى نمايد ) از ترسناكى ايمن و آسوده گشته ( غافل مانده ) است ، 3 - و كسى كه تنگدست گردد و آن را آزمايش ( خود ) نبيند ( و شكيبائى از دست دهد ) پاداشى را كه اميد و آرزو به آن است ( براى شكيبا مقرّر گشته ) تباه ساخته است .
351 - امام عليه السلام ( در دورى از خواهش نفس ) فرموده است
: 1 - اى گرفتاران خواهش نفس باز ايستيد ( از آن پيروى نكنيد ) كه دلبند به دنيا را نمى ترساند مگر صداى دندانهاى مصيبتها و اندوهها ( شنيدن اندوههاى سخت كه از روى خشم و تندى باشد چنان كه شخص هنگام خشم بر ديگرى دندان بهم مى سايد ) 2 - اى مردم ، خودتان به ادب كردن و اصلاح نفسهاتان بپردازيد ( پسنديدهها را شعار خويش نمائيد ) و آنها را از جرأت و دليرى بر عادتها و خوها ( ى ناشايسته ) باز گردانيد ( تا از كيفر رستخيز برهيد ) .
352 - امام عليه السلام ( در بارهء بدگمانى ) فرموده است :
1 - به سخنى كه از ( دهان ) كسى بيرون آيد بايد گمان بد مبرى در حالى كه احتمال نيكى بر آن مى برى ( تا ممكن است به آن بد گمان مباش و همچنين اگر