تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 1252

مساهمون:

ص١٢٥٢
چيست ( براى اصلاح حال دشمنان او كوشش مكن كه كمك به آنها مستلزم عذاب و كيفر است ) .
345 - امام عليه السلام ( در بارهء عيب جويى ) فرموده است : 1 - بزرگترين زشتى آنست كه زشت بدانى صفتى را كه مانند آن در تو باشد .

346 - در حضور حضرت مردى به مردى كه پسرى براى او به دنيا آمده بود به تهنئت گفت

: ليهنئك الفارس يعنى فرزند سوار ( يا دانا و زيرك ) گوارايت باد ( و اين جمله در جاهليّت شعار عرب بود كه در مبارك باد براى سوارى و كامرانى فرزند فال مى زدند ) پس امام عليه السّلام فرمود : 1 - ( در شادباش فرزند ) چنين مگو ، ولى بگو : خداوند بخشنده را سپاسگزار بوده و فرزند بخشيده شده به تو مبارك باد ، و اين فرزند بكمال توانائى برسد ، و از نيكوكارى او بهره‌مند گردى .
347 - مردى از كار گردانان حضرت ساختمان بزرگى بنا كرد ، پس امام عليه السلام ( در بارهء آشكار شدن دارائى ) فرمود : 1 - درهمها ( نقرهء سكهّ دار ) سرهاشان را آشكار كردند ( آنها را كه پنهان مى داشتى فاش شد ) ساختمان توانگرى ترا وصف مىكند ( نشانهء دارائى تو مى باشد ) .