66 - از نامههاى آن حضرت عليه السلام است بعبد الله ابن عباس ( كه او را به شاد نگشتن و افسرده نشدن در دنيا پند مىدهد )
و اين نامه پيش از اين ( در نامهء بيست و دوم ) با عبارت ديگرى گذشت : 1 - پس از حمد خدا و درود بر حضرت رسول ، هر آينه بنده شاد مىشود به رسيدن چيزى كه مقدّر نشده به او نرسد ، و افسرده مى گردد به چيزى كه مقدّر نگشته به او برسد ( در صورتى كه اين شادى و افسردگى بى جا است ، زيرا رسيدنى مى رسد و آنچه نبايد برسد كوشش در آن سودى ندارد ) پس بايد بهترين چيزى كه از دنيا به آن نائل شدى رسيدن به لذّت و خوشى يا به كار بردن خشم ( در انتقام كشيدن و رنجانيدن ) نباشد ، بلكه بايد خاموش كردن ( از بين بردن ) باطل و نادرستى و زنده نمودن ( برپا داشتن ) حقّ و درستى باشد ، 2 - و بايد شاد باشى به چيزى كه از پيش فرستادهاى ( و براى فردايت ذخيره كردهاى ) و افسرده باشى به چيزى كه جا گذاشتهاى ( در دنيا براى آخرت بجا نياوردهاى ) و انديشهات براى پس از مرگ باشد ( زيرا شادى وقتى بجا است كه نعمت ناياب را بدست آورى ، و افسردگى جائى روا است كه سود در دست را از دست بدهى ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 1062
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٠٦٢