39 - از نامههاى آن حضرت عليه السلام است بعمرو ابن عاص ( كه بر اثر گمراهى و پيروى از معاويه او را سرزنش فرموده )
: 1 - پس ( از درود بر هدايت يافتگان رستگار شده ، بدان كه ) تو دين خود را تابع دنياى كسى ( معاويه ) قرار دادى كه گمراهى او آشكار است ، پردهء او دريده ( گفتهاند : معاويه هر گونه كار غير مشروع و زشتى مرتكب مى شد : شراب مى نوشيده ، جامهء حرير مى پوشيده ، ظروف طلا و نقره به كار مى برده ، ولى از خوف عمر در زمان خلافت او بسيارى از آنها را در پنهانى مى نمود ، و در عهد عثمان پروايى نداشت ، و چون بر دعوى خلافت تصميم گرفت بعضى را آشكار و بعضى را پنهان مى نمود ) در مجلس خود شخص بزرگوار را عيب دار و سر افكنده مى نمايد ، و با آميزش خويش دانا را نادان مى گرداند ( هر كه با او نشيند اگر پاك است ناپاك و اگر بزرگوار است ننگين گردد ، و اگر با عقل و دانا است بى خرد و نادان مىشود ، يا آنكه در مجلس خود از بزرگوار خرده گرفته و دانا را نادان مى پندارد ، و ابن ابى الحديد در اينجا مى نويسد : معاويه در مجلس خود به بنى هاشم ناسزا مى گفت ) پس از پى چنين كسى رفتى ، و بخشش او را خواستى مانند پيروى سگ از شير كه ( بطمع خوردن لقمه ) به چنگالهايش نگريسته انتظار دارد كه از پس ماندهء شكارش به سويش افكند ، پس دنيا و آخرت خويش را به باد دادى ( در دنيا خود را ننگين و در آخرت به عذاب الهىّ گرفتار نمودى ) و اگر بحقّ چنگ مى زدى ( رو بما مى آوردى ) آنچه ( از دنيا و آخرت ) مى خواستى مى يافتى ، 2 - پس ( اكنون كه از حقّ رو گردانده در گمراهى افتادى ) اگر خدا مرا بر تو و پسر ابى سفيان مسلّط ساخت شما را به كيفر مى رسانم ، و اگر مرا ناتوان ساختيد و ( بعد از من ) مانديد آنچه جلو روى شما است ( عذاب و كيفر الهىّ ) براى شما بدتر است ( چنان كه در قرآن كريم س 20 - ى 127 مى فرمايد : وَ لَعَذابُ الْآخِرَةِ أَشَدُّ وَ أَبْقى يعنى عذاب و كيفر آخرت سختتر و پايندهتر است « از عذاب دنيا » ) و درود بر شايستهء آن .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 954
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٩٥٤