الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الْأُمِّيَّ الَّذِي يَجِدُونَهُ مَكْتُوبًا عِنْدَهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنْجِيلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَاهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالْأَغْلَالَ الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِمْ فَالَّذِينَ آَمَنُوا بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ( 157 )
همانان كه از اين فرستاده ، پيامبر درس نخوانده - كه [ نام ] أو را نزد خود ، در تورات وإنجيل نوشته مىيابند - پيروى مىكنند [ همان پيامبرى كه ] آنان را به كار پسنديده فرمان مىدهد ، واز كار ناپسند باز مىدارد ، وبراي آنان چيزهاى پاكيزه را حلال وچيزهاى ناپاك را بر ايشان حرام مىگرداند ، واز [ دوش ] آنان قيد وبندهايى را كه بر ايشان بوده است برمىدارد . پس كساني كه به أو ايمان آوردند وبزرگش داشتند وياريش كردند ونوري را كه با أو نازل شده است پيروى كردند ، آنان همان رستگارانند . ( 157 )