وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا وَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانْبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَشْرَبَهُمْ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَأَنْزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَى كُلُوا مِنْ طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ( 160 )
وآنان را به دوازده عشيره كه هر يك امّتى بودند تقسيم كرديم ، وبه موسى - وقتي قومش از أو آب خواستند - وحى كرديم كه با عصايت بر آن تخته سنگ بزن . پس ، از آن ، دوازده چشمه جوشيد . هر گروهى آبشخور خود را بشناخت وابر را بر فراز آنان سايبان كرديم ، وگزانگبين وبلدرچين بر ايشان فرو فرستاديم . از چيزهاى پاكيزهاى كه روزيتان كردهايم بخوريد . وبر ما ستم نكردند ، ليكن بر خودشان ستم مىكردند . ( 160 )