رسول خدا ( ص ) فرمود كسى كه بر قومى مهمان شد نبايد روزه مستحبى بگيرد مگر با اجازهء آنان و اما روزهء تأديب : بچه كه به سن بلوغ نزديك شد به روزه گرفتن وادار مىشود به منظور تأديب ولى واجب نيست و همچنين كسى كه اول روز به جهت بيمارى افطار كند و بعد از افطار نيروى روزه گرفتن داشته باشد موظف است كه به منظور تأديب باقى ماندهء روز را امساك كند ولى واجب نيست و همچنين مسافرى كه اول روز روزه را خورده باشد سپس به خانوادهء خود برسد باقى ماندهء آن روز را براى تأديب مأمور به امساك است ولى واجب نيست .
و اما روزهء اباحه كسى كه از روى فراموشى بخورد يا بياشامد يا بدون عمد قى كند خداوند اين كار را براى او مباح كرده و روزهاش كافى است .
و اما روزهء سفر و بيمارى عامه در اين باره اختلاف كردهاند جمعى گفته بايد روزه بگيرد و جمعى گفته است نبايد روزه بگيرد و جمعى گفته اگر خواست روزه ميگيرد و اگر خواست افطار مىكند اما ما مىگوئيم در هر دو حال افطار مىكند پس اگر در سفر در حال بيمارى روزه داشت قضاى آن روزه بر او واجب است زيرا خداى عز و جل مىفرمايد هر كس از شما بيمار باشد و يا در سفر باشد به همان شماره از روزهاى ديگر روزه بدارد ( سوره بقره 187 )
( در باره كسى كه چهل تن از برادران خود را پيش از خود دعا كند و سپس خود را )
3 - امام صادق عليه السّلام فرمود كسى كه چهل تن از برادران خودش را پيش بيندازد و براى آنان دعا كند و سپس براى خود دعا نمايد دعاى او در بارهء آنان و خودش مستجاب مىشود .