. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * اگر پيرمرد است پس گرگ كيست
اگر جمله را كشت خواهى ، بكش * وگر نى يكى لحظه بازآر هش
ببخشيد بر مسخره كامكار * . . . . . . . . گشت اين در دل شهريار
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * فرستاد نزديك آن نيكبخت
كه من شهر يكسر سپردم به تو * همه كار لشكر سپردم به تو
برآورد شب رند و اوباش دست * تو در خانهء خويش خوش خفته مست
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * مشو مست ، كم خفت ، هشيار باش
چو بشنيد پيغام آن سرفراز * جوابش فرستاد در حال باز
كه من بنده را مست خفته مخوان * ز من رازها را نهفته مدان
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * فلان شب ، فلان بانگ كردم به بام
چو بشنيد مستنصر اين برشكفت * گره بر گره زد پر از خشم گفت
مرا گوش مىدارى اندر جهان * فضولى است اندر سر تو نهان
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * زبان جنودان بر او شد دراز
يكى گفت كاو دل دگرگونه كرد * به قاآن فرستد ز بغداد مرد
همىتازد اينجا سپاه تتار * كه تا بر تو گردد چو شب ، روز تار
چنان خشمگين گشت ز آن قول شاه * كه بر چشم تو گشت عالم سياه
يكى نامور بد مؤيد به نام * ورا علقمى « 1 » خواندندى تمام « 2 »
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * به دو گفت رو با يكى انجمن
وزير و دو فرزند او را بگير * مؤيد روان گشت مانند تير
همه خويش و پيوند او را ببند * مينديش از كس . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * درخت جفا را برومند كن
بشد علقمى با سوارى هزار * گرفتند آن خانه را در حصار
تكين بود شمعى نهاده به پيش * كلام خدا را همىخواند خويش
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * در خانه درهم شكسته به زور
گروهى همه تيغ و خنجر به دست * در آن خانه رفتند چون پيل مست
هامش
( 1 ) از مؤلف مؤيد الدين ابو طالب محمد العلقمى وزير منقول است كه يكى از سلف روايت كرده است ، حبيب السير ، 2 / 70 .
( 2 ) ورا العلقمى خوانندى . . .