منتمى - 25 / 6 ، 64 / 11
كسى كه خود را به كسى يا چيزى نسبت كند . ( اسم فاعل از انتماء : خود را به كسى نسبت كردن . « كنز اللّغات » ، انتمى إليه : نسبت كرد خود را بوى . « مقدّمة الأدب » ) .
منثلم - 73 / 10
رخنهدار و شكسته از شمشير و آوند و ديوار و جز آن . از « مقدّمة الأدب » و « الصّراح من الصّحاح » و « منتهى الأرب » .
منجلى - 73 / 2
روشن و آشكارا . « غياث اللّغات » .
مندمل - 27 / 9
جراحت به شده . ( اسم فاعل از اندمال : به شدن از بيمارى ، بهتر شدن جرح . از « تاج المصادر » و « مقدّمة الأدب » ) .
مندوب - 30 / 11
كسى كه وى را جهت انجام دادن مهمّى برگزينند و بجانبى گسيل دارند .
مأخوذ از ندبه إلى أمر : وجّهه إليه . « تاج العروس » ، و فلان مندوب لأمر عظيم . « اساس البلاغة » .
منذر - 36 / 4
ترساننده ، بيمكننده . از « مقدّمة الأدب » ، بيم رساننده . « الصّراح من - الصّحاح » .