و انسانيّت او را « 1 » بديوان نشاند ، و باتّفاق انگشت خلق بدندان « 2 » ماند ، يكى بتعجّب :
« يا لَيْتَ
« 3 »
قَوْمِي يَعْلَمُونَ بِما غَفَرَ لِي رَبِّي وَ جَعَلَنِي مِنَ الْمُكْرَمِينَ »
« - 1 » 358 مىخواند « 4 » ، ديگرى بطعنه « 5 » مىگفت :
« نعمة اللّه لا تعاب ، و لكن * ربّما استقبحت على أقوام « 6 » » 359
اين از راه استبعاد :
« أراك الحمى ! قل لى بأىّ وسيلة * توسّلت ، حتّى قبّلتك ثغورها ؟ ! » 360
إنشاد « 7 » مىكرد ، و آن از روى استنكاف :
« أرى النّاس مخسوفا بهم ، غير أنّهم * على الأرض لم تقلب « 8 » عليهم صعيدها 361
هامش
( 1 ) مى ، هت : انسانيّت را
( 2 ) سى : بر دندان ، مى : در دندان
( 3 ) سى : بتعجب مىگفت يا ليت
( 4 ) سى : المكرمين ديگرى بطعنه مىخواند
( 5 ) مى : بطعنه نعمة اللّه
( 6 ) متن مطابقست با : سى ، باقى نسخ : على الاقوام أراك الحمى
( 7 ) كر : انشاء
( 8 ) ظ : يقلب ، مگر اينكه بگوييم : « صعيد » از « ها » كه به « أرض » راجعست ، كسب تأنيث كرده است .
( - 1 ) قرآن كريم : 36 / 26 و 27