رحيم ، مىفرمود كه : « وقت تنگست ، تعجيل منماى و تأنّى و تثبّت كارفرماى ، إنّ « 1 » السّيف أمامك ، و الموت قدّامك » 156 دل قرار نمىگرفت ( ع ) و كم آمر بالرّشد غير مطاع ، 157 با خود مىگفتم :
« اگر سعادتى اسلام را مدّخر است
« لا يَسْتَوِي الْقاعِدُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ غَيْرُ أُولِي الضَّرَرِ وَ الْمُجاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ »
« - 1 » 158 و اگر كار نوعى ديگر است ،
خانهاى كاندرو نخواهى ماند * سال عمرت چه ده ، چه صد ، چه هزار 159
و هب جدّى زوى « 2 » لى الأرض طرّا * أليس الموت يزوى ما زوى لى ؟ ! 160
در اين خاك تودهء غدّار 161 أطول أعمار يافته گير ، عاقبت روى در خاك لحد نهاد نيست ، . كاملتر شربتى از جام حيات خورده گير ، سرانجام شربت مرگ چشيدنى است . » تا بإلحاح بسيار اجازت عود حاصل شد ،
از مرغ پر گرفته و از « 3 » باد اضطراب * جان و دلى ز آتشِ حسرت در التهاب
هامش
( 1 ) هت : و إنّ
( 2 ) در « اسرار البلاغة » ص 16 : طوى
( 3 ) كر : گرفته از
( - 1 ) قرآن كريم : 4 / 94