گفتم : خويشتن را مى ديد و از خود مى شنويد ؟ فرمود : به ديدن خود و شنيدن از خود نيازى نداشت ، زيرا نه از خود چيزى سؤال مى كرد و نه از خود چيزى مطالبه مى نمود ، أو خودش بود و خودش أو بود ، قدرتش نفوذ داشت و نيازى نداشت كه به خاطر خويش نامى براي خود بگذارد ، و ليكن به خاطر غير خودش ( و به خاطر ديگران ) نامهايى از براي خود اختيار كرد تا آنان أو را به آن نامها بخوانند ، زيرا اگر به نامش خوانده نمى شد شناخته نمى شد . پس نخستين اسمى كه براي خود اختيار كرد ( العلي العظيم ) بود ، زيرا أو برترين همهء اشياء بود ، پس معناى أو اللّه بود و نامش العلي العظيم . آن نخستين نام أو بود ، زيرا كه بر همه چيز علّو و برترى يافت » .
از اين روايت شريفه ظاهر مىشود كه « على » از أسماء ذاتيه است كه خداوند پيش از آفرينش خلق براي خود اختيار كرده است . و به اعتبار ديگر از أسماء صفت است ، چنان كه از آخر روايت ظاهر مىشود كه مى فرمايد : « بر همه چيز برترى يافت » .
عارف كامل محدث كاشانى ( قدّس اللّه نفسه ) در شرح اين حديث شريف مى گويد : « علو حقيقي از آن خداى سبحان است همچنان كه علو اضافى نيز از آن اوست . و اولى از خواص خداى سبحان است كه غير أو را در آن شركت نيست . و از اين جهت فرمود : العلي العظيم را براي خود اختيار كرد » .
من مى گويم : هيچ موجودى غير خدا در حقيقت علو با خدا اصلا شركت ندارد ، زيرا موجودات از نظر جهات نفسى كه اصلا علوى ندارند ، و از نظر جهات حقى ، علوشان فانى در علو اوست و حكم و حيثيتى از براي آنان نيست بلكه همگى مستهلك در ذات أو هستند .
شرح دعاى سحر ( فارسى ) — صفحة شرح دعاى سحر 189
مساهمون: السيد الخميني
صشرح دعاى سحر ١٨٩