70 ؛ حبيب السير ، ج 4 ، ص 232 ، 276 ، 279 ؛ روضة السلاطين و جواهر العجايب ، ص 223 .
شرح
( 67 ) قرشى ( كارشى ، قارشى ) : همان نخشب باستانى است كه اعراب قرون وسطى به آن نسف گفتهاند . ابن بطوطه معتقد است نخشب شهرى نزديك بخارا بوده است . مؤلف ظفرنامه مىنويسد : « سبب اشتهار قرشى آن است كه پس از آمدن مغولها در قرن 7 ه ق . كبك خان جغتايى در دو فرسنگى نسف قصرى زيبا براى خود ساخت و چون مغولان قصر را قرشى گويند ، ربضى را كه پيرامون اين قصر بود ، نيز قرشى گفتند . » قرشى در قرن 9 ه ق جزو املاك خواجه عبيد الله احرار به شمار مىرفت . به گفتهء مؤلف سفرنامهء خوارزم ، « قرشى در جنوب و حدود هجده فرسنگى بخارا قرار داشت كه از سمرقند و بخارا سه روز راه و از شهر كش يا شهر سبز دو روز راه فاصله داشته است . » قرشى اكنون به عنوان ولايت قشقه دريا در جمهورى ازبكستان قرار دارد . نك : سفارتنامه خوارزم ، ص 103 ، 104 ؛ ظفرنامه يزدى ، ص 85 ، 111 و تاريخ بخارا و خوقند و كاشغر ، صص 190 - 189 .
( 68 ) شهر سبز : اين شهر را در قرون سطى « كش » مىگفتند . به گفتهء يعقوبى زمانى شهر عمدهء سغد بوده است . ابن حوقل نويسد : « شهرى است داراى قهندز و قلعه و ربض . بازار در ربض بود . مساحت شهر ثلث فرسخ در ثلث فرسخ بود . عمارتش از گل و چوب ساخته شده و شهرى بسيار حاصلخيز بود . ميوههاى آن از ديگر شهرهاى ماوراء النهر زودتر مىرسيد و نوبرهاى آن را به بخارا مىفرستادند . ميرزا شمس بخارايى دربارهء اين شهر مىنويسد :
« در حوالى بخارا مىباشد فيما بين سمرقند و كارشى واقع است . سكنهء آن از اوزبكهاى كينهكش مىباشند . هرگاه براى پادشاهان بخارا جنگى به وقوع افتد ، بيشتر افراد لشكر خود را از طايفهء مذكور قرار مىدهند . چون مردمان شجاع جنگى آنجا معروف است ، روسها شهر سبز را « شهار شاوس » مىنامند . » نك : تاريخ بخارا و خوقند و كاشغر ، ص 126 ، 127 ، 149 ؛ صورة الارض ، ص 375 ، 377 ؛ تقويم البلدان ، ص 569 و جغرافياى تاريخى سرزمينهاى خلافت شرقى ، ص 498 .