هر كس براى كارى پيش آن حضرت مىآمد در انجام آن كار با وى صبر و همكارى ميكرد - تا كار عملى شود - و يا طرف ، خود منصرف گردد .
هرگز نشد دست رسول خدا صلَّى الله عليه و آله را كسى بگيرد و آن حضرت جلوتر از طرف ، دست خود را از دست وى بكشد . و چون به مردى مسلمان ميرسيد ابتداء با او مصافحه ميكرد .
رسول خدا صلَّى الله عليه و آله بلند نميشد و نمىنشست مگر به ياد خدا و چنان كه مشغول نماز بود و كسى در كنارش مىنشست نماز خود را تخفيف ميداد و تمام ميكرد و بسوى او برمىگشت و مىفرمود : آيا حاجتى دارى ؟
نشستن رسول خدا صلَّى الله عليه و آله اكثر اوقات چنين بود : ساقهاى پا را بلند ميكرد - و دو دست خود را از جلو بر آن حلقه ميزد - و موقع ورود به يك مجلس در نزديك ترين جايى كه خالى بود مىنشست ، و بيشتر اوقات رو به قبله مىنشست .
هر كس بر وى داخل مىشد از او احترام ميكرد چنان كه گاهى لباس خود را زير او پهن ميكرد ، و يا او را بر تشك خود مىنشانيد .
حال رسول خدا صلَّى الله عليه و آله در رضا و غضب يكسان بود ، و جز حق بر زبان چيزى نميراند .
سنن النبي ( ص ) ( فارسي ) — صفحة 76
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص٧٦