با فقراء مىنشست و با آنان هم سفره مىشد و با دست خود به آنان غذا مىداد ، و به كسانى كه در اخلاق با فضيلت بودند احترام مىگذاشت و با اشخاص آبرومند الفت مىگرفت و به آنان نيكى مىكرد . و خويشاوندان خود را در عين اينكه بر ديگران مقدم نميداشت صله رحم ميكرد .
به احدى از مردم جفا نميكرد . پوزش عذر عذرخواهان را مىپذيرفت . در غير اوقاتى كه قرآن بر او نازل ميشد ، و يا موعظه ميكرد ، از مردم تبسمش بيشتر بود . و گاهى كه خنده ميكرد بدون قهقهه بود .
در خوراك و پوشاك از غلامها و كنيزهاى خود برترى نمىجست هرگز به كسى فحش نداد . و هيچ وقت زن يا خادمى را لعن نكرد . هر گاه در حضور آن حضرت كسى ملامت ميشد ، مىفرمود : به او كارى نداشته باشيد .
هر كس براى حاجتى نزدش مىآمد ( چه آزاد بود ، يا بنده و يا كنيز ) جهت رفع گرفتارى او اقدام ميكرد . خشن و درشتخو نبود ، و در بازار صدايش را بلند نميكرد در مقابل بدى ديگران بدى نمىكرد ، بلكه گناه آنان را نديده ميگرفت و از آنان ميگذشت بهر كس ميرسيد ابتداء به سلام ميكرد .
سنن النبي ( ص ) ( فارسي ) — صفحة 75
مساهمون: السيد محمدحسين الطباطبائي
ص٧٥