اين سلسله از حكمرانان محلى كرمان از نسل يك سردار سپاهى بودند كه در خدمت قراختانيان بودايى بود كه از سرحدات شمالى امپراتورى چين مهاجرت كرده و در نيمه قرن ششم / دوازدهم ماوراء النهر را مورد تاختوتاز قرار داده بودند ( بنگريد به شمارهء 90 ) .
مؤسس سلسلهء قتلغ خانيه ، براق بود و لقب يا عنوان قتلغ سلطان را خليفهء عباسى به دو داد ، زيرا وى به دين اسلام درآمده بود . حكومت كرمان به وى داده شد و اين ايالت نزديك به يك قرن مركز قدرت اين سلسله بود . خويشان و جانشينان او با مغولان ارتباطات نزديك داشتند و به آنها در ادارهء امپراتورى فراخشان خدمت مىكردند و به عنوان دستنشاندگان ايلخانيان بر كرمان فرمان مىراندند . در ميان آنان ، نقش دو زن قدرتمند قابل ملاحظه است . از اين دو ، يكى قتلغ تركان نايب السلطنه و ديگر پادشاه خاتون بود . شاه جهان بن سيور غتمش ، آخرين امير قتلغ خانيان ، در پرداخت خراجى كه مىبايست به ايلخانيان داده شود تأخير رواداشت ، ازاينرو ، الجاتيو او را خلع كرد .
دخترش پس از چندى با مبارز الدين محمد ، پايهگذار واقعى قدرت آل مظفر در فارس ازدواج كرد ( بنگريد به شماره 140 ) و او كرمان را بعدا متصرف شد .
كتابشناسى
- لين - پول ، 179 - 180 ؛ زامباور ، 237 .
- دائرة المعارف اسلام ، ويرايش دوم ، « تاريخ كرمان » ( ا . ك . س . لمبتن ) ؛ « قتلغ خانيه » ( و .
مينورسكى ) .