آذربائيجان ، يعنى رواديان بود ( بنگريد به شماره 72 ) و آقسنقر احمديلى از قرار معلوم بندهء آزاد كرده وى بود . اين آقسنقر اتابك شاهزادهء سلجوقى داود بن محمود دوم بود و در دورهء تلاش كوتاهمدت او براى سلطنت از وى پشتيبانى نمود ( بنگريد به شمارهء 91 ، 1 ) . در دهههاى بعد آن قرن ، احمديليان به درون سياستگريهاى پيچيدهء آذربائيجان كه آخرين سلاطين سلجوقى و ايلدگزيان و ديگر قدرتهاى همجوار درگير آن شده بودند ، كشيده شدند . اخبار وقايعنامههاى اين سلسله از اتابكان محلى جسته گريخته است و شواهد سكهشناسى نيز ظاهرا دربارهء آنها موجود نيست ، ازاينرو ، بازسازى گاهشمار و شجرهنامه آنان دشوار است ؛ اما چنين به نظر مىرسد كه آنها مراغه را تا 605 / 1209 و روئيندز را براى مدتى طولانىتر در دست داشتهاند . يكى از اعضاى مؤنث اين خانواده ، يعنى سلافه خاتون ، هنگامى كه مغولان مراغه را در 618 / 1221 غارت كردند ، در اين دو ناحيه هنوز حكومت داشت .
كتابشناسى
- دائرة المعارف اسلام ، ويرايش دوم ، « احمديليان » ( و . مينورسكى ) ؛ دانشنامهء ايرانى « اتابكان مراغه » ( ك . ا . لوتر ) .
- ك . ا . باسورث ، در تاريخ ايران كمبريج ، جلد پنجم ، 170 - 171 ، 176 - 179 .