حتى جسارت آن را يافتند كه با خلفاى عباسى بغداد به مقابله و معارضه برخيزند . به اين ترتيب ، آنها فرمانرواى مملكتى شدند كه از مرزهاى هند تا سرحدات آسياى صغير گسترده بود . اما اين پيروزى شگرف خوارزمشاهيان ديرى نپاييد . در سال 617 / 1220 ، چنگيز خان مغول ماوراء النهر را گرفت و تمام دوران پادشاهى سلطان جلال الدين خوارزمشاه ، آخرين فرمانرواى اين سلسله به جنگ و ستيز و اقدامات قهرمانانه اما بىثمر براى جلوگيرى از ورود مغولان به درون خاورميانه گذشت .
كتابشناسى
- يوستى ، 428 ؛ لين - پول ، 176 - 178 ( فقط اعقاب انوشتگين را آورده است ) ؛ زاخو ، 12 شمارهء 17 ( مأمونيان ) ؛ زامباور ، 208 - 209 ؛ البوم ، 38 - 39 .
- E . Sachau , " Zur Geschichte und Chronologie von Khwarazm " , SBWAW , 73 ( 1873 ) , 471 - 506 , 74 ( 1873 ) , 285 - 330 .
( فهرست شاهان افريغى را به شرحى كه برونى آورده است دربردارد ) .
- و . بارتولد ، تركستان از آغاز تا حملهء مغول ، ويرايش سوّم ، 144 - 155 ، 185 ، 275 - 279 ، 323 و بعد .
- ابراهيم كافه سوجلو ، تاريخ دولت خوارزمشاهيان ( 485 - 617 / 1092 - 1229 ) ، آنكارا ، 1956 ( دربارهء خوارزمشاهيان اعقاب انوشتگين است ) .
- ك . ا . باسورث ، در تاريخ ايران كمبريج ، جلد پنجم ، 140 به بعد ، 181 به بعد ، 185 - 195 ( دربارهء خوارزمشاهيان انوشتگينى ) .
- L . Richter - Bernburg , " Zur Titulatur der Hwarezm , sahe aus der Dynastre Anustegins " AMI , N . F . , 9 ( 1976 ) , 179 - 205 .