بعد از / 647 بعد از 1249 محمّد بن اردشير ، شمس الملوك
ح 669 / ح 1271 على بن اردشير ، علاء الدوله
ح 669 / ح 1271 يزدگرد بن شهريار ، تاج الدوله
ح 700 / ح 1300 شهريار بن يزدگرد ، ناصر الدوله
ح 710 / ح 1310 كيخسرو بن يزدگرد ، ركن الدوله
328 / 1328 شرف الملوك بن كيخسرو
734 - 750 / 1334 - 1349 حسن بن كيخسرو ، فخر الدوله
750 / 1349 افراسيابيان يا آل افراسياب در مازندران جانشين بويىها مىشوند
باونديان يكى از طولانىترين سلسلههاى كوچك پيرامون درياى خزر بودند كه حكومتشان ششصد يا هفتصد سال دوام آورد و اين مثال شگرفى از اين امر است كه چگونه انزواى منطقهاى از جريانات اصلى حيات ايران اسلامى مىتواند باعث تداوم غير متعارف حكمرانى خانوادهاى شود كه در جهان اسلام مانندى ندارد . باونديان خود را از تبار به او مىدانستند و نسب خويش را از به او به آن سو ، يعنى به قباد پادشاه ساسانى مىرساندند . مركز اصلى آنها فرّيم در بخش شرقى سلسله جبال البرز كه از درون طبرستان مىگذشت بود .
امّا آن بخش از تاريخ اين سلسله كه كاملا مستند است از زمان حملهء اعراب به طبرستان در سالهاى آغازين خلافت عباسى شروع مىشود . در اينزمان بود كه باونديان و خاندان رقيب آنها آل قارن براى دست يافتن به آن منطقه به رقابت با يكديگر برخاستند و اين رقابت بدانجا كشيد كه در قرن سوّم / نهم به طغيان و سپس برافتادن مازيار بن قارن ( 224 / 839 ) خاتمه يافت . در اين برهه از زمان بود كه اسپهبدان باوندى سرانجام دين اسلام را پذيرفتند . پس از آن ، باونديان به مقابله با امامان زيدى در فروبوم طبرستان پرداختند و طى قرن چهارم / دهم درگير ستيز با بوييان و زياديان ( بنگريد به شمارهء 75 و شمارهء 81 ) بر سر استيلا بر سرزمينهاى شمال ايران شدند . باونديان با اين هردو سلسله از طريق ازدواج نسبت داشتند . در طى دورهاى كه دستنشاندهء بوييان بودند ، باونديان به مذهب شيعهء اثنى عشرى گرويدند .
با اينهمه ، نخستين سلسلهء باوندى از ميان رفت و وابستگى سلسلهء بعدى با آن به
سلسله هاى اسلامى جديد : راهنماى گاهشمارى و تبارشناسى ( فارسى ) — صفحة 318
مساهمون: كليفورد ادموند باسورث
ص٣١٨