1285 / 1868 عزّان بن قيس
1287 / 1870 تركى بن سعيد
( * * ) 1305 / 1888 فيصل بن تركى
1331 / 1913 تيمور بن فيصل
( * * ) 1350 / 1932 سعيد بن تيمور
( * * ) 1390 - / 1970 - قابوس بن سعيد
3 - سلطانهاى بوسعيدى در زنگبار ( بنگريد به شمارهء 65 ) بو سعيدىها ، ماترك امامان يعربى پيش از خود را ( بنگريد به شمارهء 53 ) در عمان و در سواحل افريقاى شرقى به ارث بردند . احمد بن سعيد كار خود را به عنوان حكمران صحار در ساحل عمان ، هنگامى كه آخرين امامان يعربى غرق در منازعات خانوادگى بودند ، آغاز كرد و به زودى حكمران واقعى عمان شد . ازاينرو ، علماى اباضى رسما او را به امامت خود برگزيدند ( ح 1167 / ح 1754 ) . پسر و جانشين او سعيد نيز عنوان امام داشت . اما بعد از آن حكمرانان بو سعيدى خود را سيّد ( جمعش سادات ) مىخواندند ، در حالىكه در جهان خارج به نام سلطان شناخته مىشدند .
مسقط كه در نهايت پايتخت بو سعيدىها شد ، مدتهاى دراز يك بندر بينالمللى با اهميت بود و نقش مهمى در كشمكش با پرتغاليان و سپس هلندىها براى نظارت و نظامت در بازرگانى خليج فارس داشت . سلطان بن احمد سياست توسعهطلبانهاى را در پيش گرفت و قدرت خود را تا جزيرهء بحرين و در امتداد سواحل جنوبى فارس تا بندر عباس ، قشم و هرمز بسط داد . اما در اوايل قرن سيزدهم / نوزدهم وهابيان متجاوز نجد موقعيت سادات بو سعيدى را به خطر افگندند . بو سعيدىها براى مقابله با اين خطر با بريتانيايىها از در اتحاد درآمدند ، زيرا بريتانيايىها مىخواستند مسقط كه نزديك به راه دريايى به هند بود در دست دولتهاى دوست بماند . در 1212 / 1798 نخستين پيمان با كمپانى هند شرقى به امضا رسيد ، بعدا در قرن سيزدهم / نوزدهم بريتانيايىها از نفوذ خود در مسقط استفاده كردند و تجارت برده در خليج فارس را به زير نظارت گرفتند و سپس بدان پايان دادند .
بيشتر مستملكات يعربىها در ساحل افريقاى شرقى در جنگهاى با ايران در اواخر قرن دوازدهم / هيجدهم از دست رفته بود و تنها زنگبار ، پمبا و كيلوا در دست
سلسله هاى اسلامى جديد : راهنماى گاهشمارى و تبارشناسى ( فارسى ) — صفحة 228
مساهمون: كليفورد ادموند باسورث
ص٢٢٨