تهديد مىكردند و وقتى كه داخلهء عمان عمدتا به دست گروههاى عرب غير اباضى ديگر مانند بنهانىها و مهاجران بحرينى و ايرانى افتاده بود ، دو يا سه دهه پس از بر مسند قدرت نشستن ناصر بن مرشد در 1034 / 1625 ، يعربىها پايههاى قدرت خود را در برابر دشمنان خارجى چون پرتغاليان و صفويان ايران ايمن كردند . اما در آغاز قرن دوازدهم / هيجدهم افتادن حكومت به دست يك امير صغير ، يعنى سيف دوم ابن سلطان دوم ، سبب بروز مشاجرات داخلى در بين گروههاى قبيلهاى حناوى و غافرى و نامزدهاى رقيب براى امامت و مداخلهء ايران در مسقط و صحار شد . آنگاه بر عهدهء قدرت آل بو سعيد افتاد كه مهاجمان را دفع كند و جاى آخرين امراى يعربى را كه به جان هم افتاده بودند بگيرند و اقتدار خود را در عمان و در ساحل افريقاى شرقى استوار سازند ( بنگريد به شمارهء 65 ، 54 ) .
كتابشناسى
- زامباور ، 128 .
- دائرة المعارف اسلام ، ويرايش يكم ، « يعرب » ، ( ا . گروهمان ) .
- ار . دى . باترست ، سلسلهء يعربى عمان ، چاپخانهء دانشگاه آكسفورد ، رسالهء دكترى 1967 ، چاپ نشده است .
- جى . سى . ويلكينسن ، سنت امامت در عمان ، كمبريج ، 1987 ، 12 - 13 ، با شجرهنامه در صفحهء 13 .