بحث ماست نتوانند بود .
بنابراين مقدّمات مترجم رسالهء قشيريّه يا فرزند ابو الحسن احمد بن عبد الرّحمن بن محمّد محمى عثمانى و يا پسر ابو بكر احمد بن حسن بن محمّد حيرى حرشى است و ما ترجيح مىدهيم كه او را فرزند ابو الحسن احمد فرض كنيم زيرا مىتوان كنيهء وى « ابو الحسن » را قرينه و يا شاهدى گرفت بر اينكه او پسرى بنام « حسن » داشته است ، عصر و زمان زندگى آن دو و اينكه هر دو اهل نيشابور بودهاند نيز مؤيّد اين ادّعا تواند شد . و اگر نام پدرش بغلط در مقدمهء كتاب حاضر نقل شده باشد ممكن ابو على حسن بن عبد اللّه عثمانى باشد كه در ترجمهء اشعار فارسى به عربى دست داشته است .
از ترجمهء اين مترجم دو نسخه وجود دارد يكى نسخهء موزهء بريتانيا بشمارهء 4118
rO
در 280 برگ به خط نسخ بسيار روشن ، هر صفحه 15 سطر كه آن را محمّد بن عمر قزوينى در پنجم ذى الحجّه سال 601 در بغداد كتابت كرده است .
ترتيب ابواب درين نسخه بكلّى مخالف ابواب در متن عربى است و باب چهاردهم ( باب الجوع ) و باب پانزدهم ( باب الخشوع ) را ندارد ، اوراق و صفحات غالبا پس و پيش شده و قرائنى در دست است كه نسخهاى كه از روى آن استنساخ كرده است مشوّش بوده و نويسنده متوجّه آن نبوده است ، ترتيب ذكر مشايخ نيز خلاف متن عربى است و ترجمهء حال بعضى هم افتاده است ، املاء بعضى كلمات هم خلاف معمول است از قبيل نوشتن « توا » بجاى « تو » و نيكوا » بجاى « نيكو » و « باذ گشادن » بجاى « باز گشادن » ، عنوان بابها تماما به زبان عربى است فى المثل الباب السابع و الباب الثامن الى غير ذلك . عكسى از اين نسخه در جزو نسخههاى عكسى كتابخانهء ملى در طهران موجود و رمز اين نسخه در كتاب ما « مب » است .
دوم ، نسخهاى از همين ترجمه بشمارهء 2077 در كتابخانهء اياصوفيه در استانبول به خط نستعليق در 159 ورق ، هر صفحه 24 سطر كه در سال 859 كتابت شده است ،