مىرسيده و نجم الدّين كبرى بسال 568 از ابو الفضل همدانى اجازهء روايت گرفته است و ازين مقدّمات معلوم مىگردد كه خواندن رسالهء قشيريه در ميان صوفيّه رواج داشته و شايد مولانا به همين مناسبت در مثنوى فرموده است :
نوح نهصد سال در راه سوى * بود هر روزيش تذكير نوى
لعل او گويا ز ياقوت القلوب * نه رساله خوانده نه قوت القلوب
مثنوى ، ليدن ، ج 6 ، ب 2657 ، 2658
ابو الحسن علىّ بن عثمان جلابى هجويرى از همعصران قشيرى كه طرز تعبير او از قشيرى در كشف المحجوب قرينه و گواهى تواند بود كه آن را در زمان حيات قشيرى تأليف كرده ، رساله قشيريّه را در دست داشته و اكثر مطالب آن را درين كتاب گنجانيده است ، شيخ عطّار نيز از مستفيدان است و در تذكرة الاوليا بسيارى از روايات رساله را مىتوان ديد .
شيخ الاسلام زكريّاى انصارى از مشايخ صوفيّه ( متوفّى سال 926 ) كه عبد الوهّاب شعرانى مؤلّف طبقات موسوم به « لواقح الانوار فى طبقات الاخيار » از مريدان او بود شرحى مفيد و بالنسبه دقيق به زبان عربى در سال 893 بر رساله تأليف كرده و آن را « احكام الدلالة على تحرير الرّسالة » ناميده و سپس مصطفى محمّد عروسى در سال 1271 حاشيه بسيار مفصّلى بر اين شرح نوشته و آن را به « نتائج الافكار القدسيّة فى بيان معانى شرح الرسالة القشيريّة » موسوم كرده است .
حاج خليفه از دو شرح ديگر يكى تأليف سديد الدّين ابو محمّد عبد المعطى بن محمود بن عبد العلى و ديگرى از مولى على قارى نيز نام مىبرد كه نگارنده آنها را نديده است .
سيّد محمّد گيسو دراز از مشايخ سلسلهء چشتيّه ( متوفّى 825 ) شرحى به فارسى بر رساله دارد كه در حدّ خود دقيق و روشن است ، او گهگاه از طريق درويشى قشيرى را انتقاد هم مىكند ، نسخهء چاپى اين كتاب ( طبع حيدر آباد دكن ) تنها