( 246 ) . ( ص 901 ) : انا عند ظنّ عبدى [ بى ] فليظنّ بى ما شاء عزّ من خيمهء قرب آنجا زند كه گمان بندگان است به من پس [ بنده ] هرگونه كه بخواهد به من گمان برد .
اين عبارت ، حديثى است قدسى ؛ براى اطلاع بيشتر ، ر . ك : فرهنگ مأثورات متون عرفانى ، ص 96 .
( 247 ) . ( ص 901 ) : مولانا ناصر الدين عمر : او از امراى سپاه تيمور است كه به همراه او به هند رفت و كسى است كه روزنامهء فتوحات هندوستان را نوشت و يكى از راويان جنگهاى تيمور در هندوستان بود . على بن جمال الاسلام معروف به غياث الدين على يزدى ، كتاب سعادتنامه را براساس دستور وى از روى روزنامه فتوحات هندوستان در سال 802 ه . ق به رشتهء تحرير درآورده است . مأخذ هردو ظفرنامهء شامى و ظفرنامه شرف الدين على يزدى دربارهء وقايع هند كتاب سعادتنامه است . براى اطلاع بيشتر ، ر . ك : سعادتنامه ، صص 15 ، 62 ؛ مجلهء آينه ميراث ، س 3 ، ش 2 و 3 ، ص 29 .
( 248 ) . ( ص 902 ) :
إذا كان الغراب دليل قوم * سيهديهم إلى دار البوار
از امثال است زبان عربى كه مشابه آن در مثل فارسى عبارت است از :
هركه را زاغ رهنما باشد * منزلش وادى بلا باشد
امثال و حكم ، ج 1 ، ص 93 .
( 249 ) . ( ص 903 ) : شيخ فريد شكر گنج ( 573 - 667 ه . ق ) شيخ الاسلام فريد الدين مسعود اجودهنى ملقب به گنج شكر ( كه شكر گنج نيز ذكر شده است ) فرزند ميانى جمال الدين قاضى سليمان است . او به هفده پشت به عمر بن خطاب مىرسد . پدرش در زمان سلطان شمس الدين غورى به هند آمد و قاضى يكى از قصبات ملتان شد و در آن قصبه با دختر شيخ وجيه الدين ازدواج كرد ، كه شيخ فريد الدين ثمرهء اين ازدواج است .