روز چهارشنبهء سلخ . وقت عصر باز افنديها به بازديد من آمدند و خيلى تعجيل داشتند كه برخيزند . نگاهشان داشتم و خيلى صحبت كرديم . با اينكه همه باسواد بودند ، ولى بفضل اللّه تعالى در صحبت مستأصل شدند . اين قضيهء مناظرهء من با آنها در بيرجند خيلى شهرت و جلوه كرد . مردم از علماء و غيره خيلى بديدن و تهنيت اين امر پيش من آمدند .
روز پنجشنبهء غرهء ذيقعده .
تازهاى نبود . عصر در سر طويله ، ماه نو را ديدم ، به روى اسب التفاتى شاهزاده تفال كردم .
روز جمعهء دويم .
امير سه رأس اسب ، دو تركمانى و يك رأس سرخنگ عربى شش سال فرستادند كه هريك را بخواهم نگاهدارم . عربى را قبول كردم و سه تومان به جلودارش انعام دادم ، رفت .
از شنبهء سيم تا پنجشنبهء هشتم . تازهء قابل نوشتن نبود . اغلب بيكار در منزل مشغول مطالعهء كتاب اجتماع شيخ طبرسى عليه الرحمه بودم .
روز پنجشنبهء هشتم .
امير يك جلد پوستين كابلى كه زناردوزى آن الوان است ، فرستاد كه هوا سرد شده است . وقت عصر سوار شده به درهء شيخان رفتم و برگشتم .
روز جمعهء نهم .
صبح ، سوار شده رفتم به كلاتهء امير . سردار محمد خان افغان هم آنجا بود . قدرى صحبت كردم . از امير برايش اذن گرفتم كه به منزل من بيايد . از آنجا باهم بيرون آمده به شهر آمديم . وقت عصر به منزل من آمد تا مغرب نشست . چاى خورد ، خيلى صحبت كرديم . بسيار شيرين صحبت مىكند . خودش هم بسيار مليح است . چند شعر خواند .
منجمله اين دو شعر است :
« آن دلبرى كه شيشهء دلها به دستش است » * « گر بشكند به سنگ جفا ناز شصتش است »
« در خانهاى كه قبلهنما مشتبه شود » * « ابروش قبله ، قبلهنما چشم مستش است »