تخطي إلى المحتوى الرئيسي

دو سفرنامه از جنوب ايران ( فارسى ) — صفحة 211

مساهمون:

ص٢١١
زمستان نهايت سرد [ است ] . شكار خط راه از گز الى مورچه‌خورت آهوى فراوان است و در نزديك آبادى در كوهسار شاخ نبات سمت يمين و در كوهسار معروف به سنگ‌ريز سمت يسار همه نوع شكار كوه و گورخر و پلنگ زياد است ، چنانچه حضرت ظل السلطان اين محل را شكارگاه مخصوص قرار داده‌اند در وسط قلعه بقعه امامزاده سيد على موسوى است كه عمارت آن خالى از امتياز نيست و در خارج آبادى در مزرعه احمدآباد بقعه شاهزاده سيد قاسم موسوى است كه در اطراف آن آب و اشجارى موجود و خالى از نزهت نيست . در اين قريه به جهت عابرين هميشه لوازم حاضر و به جهت اردو بايد از دهات برخوار تهيه شود . در خود قلعه هفت باب دكان مختصرى است كه از قبيل نانوائى و بقالى و قصابى است . اهالى آن زراعت خود را با مدد مرد و بيل انجام دهند . بلوك نطنز در پشت كوهسار شمالى مورچه‌خورت است و بلوك عربستان گلپايگان در پشت كوهسار سمت جنوبى است . حرفه اهالى مورچه‌خورت سواى كرباس نيست . سيم تلگراف از جنب اين آبادى مىگذرد . راه از مورچه‌خورت به كاشان درين قلعه منشعب به دو شعبه شود : يكى از خط معمولى قوافل كه بايد به قريه سو رفت و از آنجا به قهرود و از آنجا به كاشان ، ولى كالسكه تا دو فرسنگى قريه سو پيشتر نمىرود و عبور از سو به قهرود و از قهرود به گبرآباد پنج فرسنگى كاشان نهايت مشكل و راه‌سازى آن مخارج گزاف دارد كه در اين مورد صورت گرفته و منظور نمىشود . و يك راه ديگر كه محل عبور كالسكه است از طرف خط نطنز است و بايد از مورچه‌خورت به قريه باغ - ميران و از آنجا به آبادى طرق و بعد به آبادى خود نطنز و از آنجا از راه