( 7 ) ( لا يُسْمِنُ وَ لا يُغْنِي مِنْ جُوعٍ ) : ( و آن هم نه كسى را فربه مىكند و نه سير مىسازد ) قيامت را از آن جهت ( غاشيه ) ناميده است كه انسانها را از هر سو احاطه مىكند و آنها را فرا مىگيرد و استفهام ابتداى آيه به منظور تعظيم و مهّم جلوه دادن امر قيامت است ، مىفرمايد : آيا ماجراى روز فراگير را شنيدهاى ؟ در آن روز چهرههايى از شدّت اندوه و عذاب ذليل و شرمسار است ، در حالى كه براى دنيا نهايت عمل و تلاش خود را كردهاند ، امّا چون تلاششان بىنتيجه مانده و هيچ سودى عايدشان نشده ، خستگى و تعب از تنشان بيرون نرفته و آثار آن تلاش بىنتيجه و خستگى ناشى از آن در چهرههايشان آشكار است و ملازم آتشى هستند كه در نهايت درجهء حرارت است و از چشمهاى سوزان و جوشان مىنوشند و خوراكشان از نوعى خار بدمزه و تهوّع آور است ( كه بدترين نوع خار است ، و هيچ حيوانى آن را نمىخورد ) و اين خوراك دائمى آنهاست ، ولى نه آنها را سير مىكند و نه ايشان را فربه مىسازد . ( 8 ) ( وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ ناعِمَةٌ ) : ( در آن روز چهرههايى خرسند و باطراوتند ) ( 9 ) ( لِسَعْيِها راضِيَةٌ ) : ( و آشكار است كه از تلاش خود راضيند ) ( 10 ) ( فِي جَنَّةٍ عالِيَةٍ ) : ( آنان در باغى بلند و مرتفع هستند ) ( 11 ) ( لا تَسْمَعُ فِيها لاغِيَةً ) : ( كه در آن هيچ سخن بيهودهاى نمىشنوند ) ( 12 ) ( فِيها عَيْنٌ جارِيَةٌ ) : ( و در آن چشمهاى روان است ) ( 13 ) ( فِيها سُرُرٌ مَرْفُوعَةٌ ) : ( در آن تختهايى مرتفع قرار دارد ) ( 14 ) ( وَ أَكْوابٌ مَوْضُوعَةٌ ) : ( و قدحهايى كه نهاده شده ) ( 15 ) ( وَ نَمارِقُ مَصْفُوفَةٌ ) : ( و بالشها و پشتيهاى رديف شده ) ( 16 ) ( وَ زَرابِيُّ مَبْثُوثَةٌ ) : ( و فرشهايى گسترده ) در اينجا در مقابله با وضع كفّار و دنياطلبان به وضع اهل ايمان و تقوى مىپردازد . مىفرمايد : در آن روز چهرههايى شادمان و مسرورند و آثار برخوردارى از نعمت از چهرههايشان هويداست و از نتيجه سعى و عمل خود راضى هستند ، چون اعمالشان اعمالى صالح بوده و با بهترين جزا پاداش داده شدهاند ، آنها در درجات مرتفع و عالى
ترجمه خلاصه تفسير الميزان ( فارسى )ج ۴ — صفحه 757
پدیدآورندگان: فاطمه مشايخ
ص۷۵۷