وعدهايست كه قبلا به مؤمنان داده بود ، يعنى بهشت هرگز از مؤمنان تخلّف نمىيابد ، چون خداوند آمرزنده و دوستدار است . در ادامه مىفرمايد : خداوند صاحب عرش مجيد است ، يعنى داراى تصرّف مطلق در مملكت خود و واجد كمال ذاتى و صفاتى مىباشد و به دليل همين تصرّف مطلق و عظمت معنوى است كه هر چه اراده كند ، به انجام مىرساند ، چون هيچ انگيزهء درونى يا بيرونى نمىتواند او را از نفوذ حكمش مانع شود و باعث گردد كه او در وعده و وعيد خود تخلّف نمايد . ( 17 ) ( هَلْ أَتاكَ حَدِيثُ الْجُنُودِ ) : ( آيا داستان لشكريان بر تو حكايت شده ؟ ) ( 18 ) ( فِرْعَوْنَ وَ ثَمُودَ ) : ( لشكريان فرعون و ثمود ) ( 19 ) ( بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي تَكْذِيبٍ ) : ( بلكه كافران همواره در تكذيب هستند ) ( 20 ) ( وَ اللَّهُ مِنْ وَرائِهِمْ مُحِيطٌ ) : ( و خداوند از خارج وجودشان بر آنها احاطه دارد ) ( 21 ) ( بَلْ هُوَ قُرْآنٌ مَجِيدٌ ) : ( بلكه اين قرآنى با عظمت و مجيد است ) ( 22 ) ( فِي لَوْحٍ مَحْفُوظٍ ) : ( كه در لوح محفوظ جاى دارد ) خطاب به رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم و در مقام دلگرم نمودن آنحضرت به تحقّق وعدهء الهى مىفرمايد : آيا ماجراى لشكريان فرعون و ثمود را شنيدهاى و دانستى كه چگونه خداوند آنها را به عذاب خود گرفتار كرد و بطش و عقاب خود را در ايشان آشكار نمود ؟ پس بدان كه خداوند مكذّبان و كفّار امّت تو را نيز عقاب خواهد كرد ، ولى اين كفّار از سرنوشت مكذّبان سابق پند نخواهند گرفت ، و حجّتها و مواعظ تو براى آنان سودى ندارد ، چون آنها همواره بر تكذيب خود پافشارى مىكنند و به انكار و تكذيب خو گرفتهاند . در حالى كه خدا از خارج ، محيط به آنها و ناظر بر اعمالشان است ، بنابراين كفّار هرگز نمىتوانند با كفر خود ، خدا را به عجز و ستوه در آورند ، چون او از هر جهت محيط و قادر بر ايشان است ، اين آيه نيز در مقام تسلّى خاطر رسولخدا صلّى اللّه عليه و إله و سلم مىباشد .
ترجمه خلاصه تفسير الميزان ( فارسى )ج ۴ — صفحه 748
پدیدآورندگان: فاطمه مشايخ
ص۷۴۸