( 13 ) ( إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ وَ يُعِيدُ ) : ( و همانا اوست كه آغازگر هستى و اعاده دهندهء آنست ) ( 14 ) ( وَ هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ ) : ( و اوست كه محبوب و دوستدار است ) ( 15 ) ( ذُو الْعَرْشِ الْمَجِيدُ ) : ( صاحب عرش پر عظمت ) ( 16 ) ( فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ ) : ( آنكه هر چه بخواهد ، مىكند ) ( بطش ) يعنى گرفتن چيزى با خشم و غلبه در مقام تهديد جبّاران امّت پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم خطاب به آنحضرت مىفرمايد : محققا مؤاخذهء پروردگارت شديد است ، پس به زودى مكذّبان امّت تو نيز سهمى از تهديد و وعيد خواهند داشت ، همانا پروردگار تو كسى است كه پديد آورنده و برگشت دهندهء آفرينش است ، پس هر چه بخواهد ايجاد مىكند ، بدون اينكه از كسى يا چيزى كمك بگيرد و اوست كه هر چيزى را به عين آن وضعى كه قبل از فوت و فساد داشت بر مىگرداند ، لذا او قادر است بر اينكه بر بندهاى كه از حدّ خود تجاوز كرده عذابى را تحميل كند كه خارج از حدّ و طاقت او باشد و نيز مىتواند او را تا ابد زنده نگه دارد تا عذاب را بچشد ، همچنانكه فرمود : ( لا يُقْضى عَلَيْهِمْ فَيَمُوتُوا وَ لا يُخَفَّفُ عَنْهُمْ مِنْ عَذابِها « 1 » و كسانى كه كافر شدند در جهنم نه مىميرند و نه عذاب آن بر آنها تخفيف مىيابد ) و او قادر است كه آنچه را به سبب عذاب فاسد شده به حالت اوّلش برگرداند تا مجرم ابدا از عذاب رهايى نداشته باشد ، همچنانكه فرمود : ( كُلَّما نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْناهُمْ جُلُوداً غَيْرَها لِيَذُوقُوا الْعَذابَ « 2 » هر زمان كه پوست بدنشان بسوزد ، پوستهاى ديگرى به آنها مىدهيم ، تا عذاب را بدون وقفه بچشند ) آنگاه خداوند را با دو نام غفور و ودود ياد مىكند ( غفور ) يعنى بسيار آمرزنده و صاحب مغفرت و ( ودود ) يعنى بسيار با محبّت و دوستدار و اين دو صفت ناظر به
ترجمه خلاصه تفسير الميزان ( فارسى )ج ۴ — صفحه 747
پدیدآورندگان: فاطمه مشايخ
ص۷۴۷
پاورقی
( 1 ) . سورهء فاطر ، آيه 36 .
( 2 ) . سورهء نساء ، آيه 56 .