پرش به محتوای اصلی

ترجمه خلاصه تفسير الميزان ( فارسى )ج ۴ — صفحه 740

پدیدآورندگان:

ص۷۴۰

( 1 ) ( إِذَا السَّماءُ انْشَقَّتْ ) : ( آن زمان كه آسمان شكافته گردد ) ( 2 ) ( وَ أَذِنَتْ لِرَبِّها وَ حُقَّتْ ) : ( و فرمان پروردگارش را گوش دهد و سزاوار شنيدن آن گردد ) ( 3 ) ( وَ إِذَا الْأَرْضُ مُدَّتْ ) : ( و زمانى كه زمين با از بين رفتن پستيها و بلنديها فراخ شود ) ( 4 ) ( وَ أَلْقَتْ ما فِيها وَ تَخَلَّتْ ) : ( و آنچه در درون خود دارد ، بيرون انداخته و خود را تهى مىسازد ) ( 5 ) ( وَ أَذِنَتْ لِرَبِّها وَ حُقَّتْ ) : ( و تسليم فرمان پروردگارش مىگردد و سزاوار و امين او مىشود مىخواهد بفرمايد : وقتى كه آسمان شكافته شد و متلاشى گشت و آسمان مطيع پروردگارش گشت و سزاوار شنيدن فرامين او گرديد و زمانيكه زمين گشاده و كشيده گشت و آنچه در بطن خود دارد ( مردگان و گنج‌ها و معادن ) همه را بيرون ريخت و خالى شد و زمين هم مانند آسمان مطيع پروردگارش گرديد و سزاوار شنيدن فرامين الهى گشت ، آنوقت انسان پروردگارش را ملاقات مىكند و پروردگارش طبق اعمالى كه انجام داده به حساب و جزاى او مىپردازد . ( 6 ) ( يا أَيُّهَا الْإِنْسانُ إِنَّكَ كادِحٌ إِلى رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلاقِيهِ ) : ( اى انسان بدرستى كه تو در راه پروردگارت تلاش مىكنى و بالاخره او را ديدار خواهى كرد ) مىفرمايد : هدف نهايى سير و سعى و تلاش انسان ، خداى سبحان است ، يعنى انسان به جهت آنكه عبديست مربوب و مملوك كه هيچ مالكيتى نسبت به نفس خود و اعمال و آثارش ندارد ، جز آنكه مولايش اراده كند ، دائما در حال سعى و تلاش و شتافتن بسوى خداى تعاليست كه ربّ و مالك و مدبّر امور اوست ، لذا انسان در اراده و عملش مسئول است و اين امر خود حجّتى براى معاد است ، چون ربوبيّت الهى تمام نمىشود ، مگر با عبوديّت بندگان و عبوديّت هم فقط با بودن تكليف و مسئوليّت تصوّر مىشود و مسئوليّت هم فقط با بازگشت بسوى خدا و حساب و جزا تمام مىشود ، پس انسان قطعا در مسير وجودى خود به ملاقات پروردگارش مىشتابد و به سوى او باز مىگردد . ( 7 ) ( فَأَمَّا مَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ ) : ( و امّا كسى كه كتاب عملش بدست راستش داده شود ) ( 8 ) ( فَسَوْفَ يُحاسَبُ حِساباً يَسِيراً ) : ( به زودى حسابى آسان از او مىكشند )