به درگاه الهى نمىشود تا بواسطء آن عذابى نباشد . مگر آن كسى كه ايمان آورد و با مال و فرزندان خود عمل صالح نمايد يعنى مال خود را در راه رضاى خدا و ترويج دين انفاق كرده و اولاد خود را با تربيت دينى مؤدّب نمايد . چنين افرادى پاداشى دو چندان خواهند داشت چون هم خودشان هدايت يافتند و هم باعث هدايت ديگران شدند و خداوند حسنات آنان را به ده برابر يا بيشتر جزا مىدهد . و آنها در جايگاههاى بلند بهشت از عذاب ايمن هستند .
( 38 )
( وَ الَّذِينَ يَسْعَوْنَ فِي آياتِنا مُعاجِزِينَ أُولئِكَ فِي الْعَذابِ مُحْضَرُونَ )
: ( و كسانى كه در راه جلوگيرى از آيات ما تلاش مىكنند و مىخواهند ما را به عجز در آورند در عذاب احضار خواهند شد )
در مرحله سوّم در جواب آن كفّار مىفرمايد : كسانى كه سعى و تلاش نمايند كه آيات ما را بىاثر كرده يا از ما پيشى بگيرند ، هر چند هم كه مال و اموال و اولاد داشته باشند ، سرانجام در عذاب احضار مىشوند .
لذا مال و اولاد فى نفسه باعث خير و رهايى از عذاب نيستند مگر در صورتى كه توأم با ايمان و عمل صالح باشند .
( 39 )
( قُلْ إِنَّ رَبِّي يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ وَ يَقْدِرُ لَهُ وَ ما أَنْفَقْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ وَ هُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ )
: ( بگو اين پروردگار من است كه رزق را بر هر كس كه بخواهد گشايش داده و بر هر كه بخواهد تنگ مىگيرد و آنچه كه انفاق كنيد او به شما عوض مىدهد و او بهترين روزى دهندگان است )
در مقام تأكيد مىفرمايد روزى بدست خداست و وسعت يا ضيق آن نيز تحت اراده اوست ، خدايى كه اگر كم روزى دهد ، خزانهاش زياد نمىشود و اگر زياد روزى دهد از خزانهاش كاسته نمىگردد و از هر چه انفاق كنيد ، كم يا زياد ، خداوند جانشين كنندهء آن است و عوض آن را در دنيا يا آخرت به شما مىدهد و او بهترين روزى رسان است .
چون او از روى جود و سخا و بلاعوض روزى مىدهد ، به خلاف ديگران كه اگر چيزى به كسى بدهند از راه قرض يا معامله است ، به علاوه او رازق حقيقى است و ديگران همه