[ قبالهء ازدواج ( به انشاى محمد جعفر طرب ) ]
صورت قبالهء نكاح ناهيد فلك خوقنت شاهزادهء سابق النعت و شبل بيشهء عقيدت و ارادت على خان مشاراليه « 1 » از منشأت مورخ نخست عروس حجلهء وجوب كه به استار اشعهء انوار از نواظر آفرينش محجوب بود سيماى زيباى ذات را به هر هفت صفات ثبوتيه آرايش نمود و به نفى صفات سلبيه پيرايش فرمود ، و چون به جهت نظارهء خود گزيرى از آينهها نداشت بناى آينهسازى گذاشت . لاجرم هريك از زجاجات ماهيات ممكنه را به ضم زيبق وجود مرآت صورتنماى جمال عالم آراى خويش فرمود و عارض شاهد مطلوب را در هريك از آن مرايا به انواع ظهور و شهود نظاره نمود ، يعنى به مقتضاى آنكه
بيت
پريرو تاب مستورى ندارد * چو دربندى ، ز روزن سر برآرد
تجلى آغاز كرد و قانون دلربائى ساز . آفتاب جمالش از مطلع ازل طالع شد و انوار هستى بيزوالش بر هياكل ممكنات ساطع . بيضاء وجودش از هر ذره هويدا گرديد و اضواء شهودش از عالم و آدم همه پيدا .
حقهء والاى « كنت كنزا » را كه به مهر زيباى « مخفيا » مختوم بود به دست « فاحببت ان اعرف » مهر از سر برگرفت و گوهر گرانبهاى « فخلقت الخلق » را به جهت ترميص تاج وهاج « لكى اعرف » بيرون [ 243 ر ] آورد . نخست از تزويج مزدوجين وجود منبسط خويش
هامش
( 1 ) - « عقيدت . . . از » بجاى كلمات محو شده و تازهنويس است .